มีแคปชันใต้ภาพว่า ‘ท้าทายของจริง เต้นรำกับวิญญาณ’
เมื่อเห็นข้อความนี้ สีหน้าของผมเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ผีมีอยู่จริง และสุสานร้างแบบนั้นต้องมีบางอย่างไม่ปกติแน่
พวกเขาไม่ได้บอกว่าจะไปเล่นเอสเคปรูมกันเหรอ
แล้วทำไมถึงไปสุสานร้างแทนล่ะ!
ขณะที่ผมกำลังคิด เพื่อนคนนั้นก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง
“ดูสิ ทั้งหกคนหายไปหมดเลย หรือว่าพวกเขาจะเจอดีเข้าแล้ว…ติดอยู่ในสุสานร้างนั่นจริงๆ!?”
“คงไม่หรอก! อาจจะแค่เล่นจนเหนื่อยเกินไป…”
แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่ในใจผมกลับคิดอีกอย่าง
เพราะผมเคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน และรู้ดีว่ามีข้อห้ามอะไรบ้าง
มนุษย์ต้องเดินทางของมนุษย์ วิญญาณต้องเดินทางของวิญญาณ
หากมนุษย์ที่พลังหยางอ่อนแอไปยุ่งเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ ย่อมไม่พ้นเคราะห์กรรม
ผมกับเพื่อนกระซิบกระซาบกันอยู่สักพักก็โดนอาจารย์ดุ
เราสองคนจึงต้องเงียบ และตั้งใจเรียนต่อ
แต่ระหว่างนั้นผมหยิบมือถือขึ้นมาเลื่อนดูโซเชียลอย่างเงียบๆ
ช่วงนี้ผมแทบไม่ได้แตะโทรศัพท์เลย และไม่ได้เช็กโซเชียลมาหลายวัน
พอไล่ดูไปได้สักพัก ก็พบโพสต์ของหลี่เสี่ยวหมิ่นเมื่อวันศุกร์สองโพสต์
โพสต์แรกเป็นโพสต์ฉลองวันเกิดของเธอเอง
ส่วนโพสต์ที่สองเป็นภาพสุสานรกร้างยามค่ำคืน
ภายใต้แสงจันทร์ มองเห็นธงขาวปลิวไสวอยู่เหนือหลุมศพ ดูวังเวงและน่าขนลุก
และแคปชันสั้นๆ เพียงไม่กี่คำว่า ‘ท้าทายของจริง เต้นรำกับวิญญาณ’
ใต้โพสต์มีเพื่อนร่วมชั้นหลายคนเข้ามาคอมเมนต์เป็นอีโมจิตกใจและห
