ทันทีที่วิญญาณหนุ่มรอยสักพูดจบ เหล่าวิญญาณผู้โดยสารในรถก็เริ่มตื่นเต้น
พวกเขาลุกขึ้นยืน มองออกไปนอกหน้าต่าง
ไกลออกไป ท่าเรือค่อยๆ ปรากฏให้เห็น ทุกคนต่างเต็มไปด้วยความหวัง
“ถึงแล้ว! ในที่สุดก็ถึงแล้ว!”
“ใช่! ในที่สุดก็จะได้ออกจากรถคันนี้สักที!”
“สิบสองปีเต็มๆ ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง!”
เหล่าวิญญาณผู้โดยสารต่างแสดงความยินดี พูดคุยกันเสียงดัง
ผมหันไปมองวิญญาณคนขับรถที่ถูกสะกดไว้ เขายังคงส่งเสียงครางต่ำ ไม่มีอำนาจจะต่อกรอะไรได้อีก
ผมถอนหายใจเบาๆ ในที่สุดภารกิจที่อาจารย์มอบหมายก็สำเร็จลุล่วง
รถบัสผีแล่นไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ไร้ซึ่งเสียงเครื่องยนต์
ในความเงียบงันของยามดึก แสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้าเพียงดวงเดียวส่องลงมายังท่าเรืออวี๋จุ่ย
ที่ปลายท่าเรือมีเงาร่างของชายคนหนึ่งนั่งอยู่ เขากางร่มกันแดดเล็กๆ ถือเบ็ดตกปลาอย่างสบายใจ
ไม่ต้องสงสัยเลย นั่นคืออาจารย์ของผม
ด้านหลังเขามีชายวัยกลางคนอีกคนหนึ่งยืนรออยู่
เขาคือเฉาเมิ่ง
“ถึงแล้ว!” ผมพูดด้วยความโล่งใจ
เม่าจิ้งพยักหน้า
รถบัสค่อยๆ ชะลอความเร็ว และจอดลงที่ข้างท่าเรืออย่างมั่นคง
ทันทีที่รถหยุด เฉาเมิ่งก็รีบพุ่งตรงมาหา มือของเขาสั่นเล็กน้อย น้ำเสียงเต็มไปด้วยอารมณ์ที่อัดแน่น “ที่รัก! ลูกพ่อ!”
“ต้าเมิ่ง!” ภรรยาของเฉาเมิ่งที่อุ้มลูกอยู่ในอ้อมแขนมองออกไปนอกหน้าต่าง น้ำตาคลอเบ้า
ลูกน้อยของพวกเขาร้องไห้ออกมาทันที เสียงแหลมของเด็กทารกก้องไปทั่วรถ
วิญญาณหนุ่มร
