อยสักเปิดประตูรถ
“แกร๊ก!” เสียงกลไกทำงานดังขึ้น ประตูเปิดออกช้าๆ
ภรรยาของเฉาเมิ่งดูตื่นเต้น เธออยากจะก้าวลงจากรถทันที
แต่เมื่อไปถึงหน้าประตูกลับพบว่าเธอยังคงถูกจำกัดขอบเขตไว้ ไม่สามารถก้าวออกไปได้
เม่าจิ้งเห็นดังนั้นก็หันมาพูดกับผม “เจียงหนิง นายลงไปก่อน ฉันจะอยู่บนรถจับตาดูวิญญาณคนขับนี่เอง”
ผมพยักหน้า ก่อนก้าวลงทางประตูหลังของรถ
ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้น เฉาเมิ่งก็รีบวิ่งตรงเข้ามาหาผม
แม้จะรู้ว่าภายในรถมีแต่เหล่าวิญญาณ แต่เขากลับไม่รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย
เขามองเข้าไปในรถ น้ำเสียงสั่นเครือ ขณะที่เอ่ยเรียกคนรักและลูก “ที่รัก…ลูกของเรา…”
ขณะพูด เขาก้าวขึ้นไปบนรถบัสผี
เมื่อสายตาปะทะกับภรรยาที่เขารัก เธอยังคงดูอ่อนเยาว์เหมือนเดิม เพียงแต่ใบหน้าซีดเผือด ไร้สีเลือด และดวงตาเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น
เขาไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย รีบโผเข้ากอดเธอแน่น
“ที่รัก…ภรรยาของผม ในที่สุด…ในที่สุดผมก็ได้พบคุณ ได้พบพวกคุณแล้ว…” เขาพูดพลางสะอื้นไห้
แม้จะรู้ว่าสิ่งที่เขากอดอยู่ไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นวิญญาณของภรรยาและลูก
แต่แล้วอย่างไรเล่า
ผู้อื่นอาจหวาดกลัว แต่เฉาเมิ่งไม่เคยกลัว เพราะนี่คือครอบครัวที่เขาคิดถึงอยู่ทุกวันทุกคืน…
“ต้าเมิ่ง ฉัน…ฉันคิดถึงคุณมาก!”
ภรรยาของเฉาเมิ่งพูดออกมาอย่างตื้นตัน เสียงของเธอสั่นเครือ
เพียงแต่เธอไม่มีน้ำตา เธอไม่สามารถหลั่งน้ำตาเพื่อปลดปล่อยอารมณ์ทั้งหมดออกมาได้
ผมมองดูครอบครัวของพวกเขาไ
