ด้กลับมาพบกันอีกครั้ง
หัวใจของผมเต็มไปด้วยความยินดีอย่างบอกไม่ถูก
ผมรู้สึกว่าสิ่งที่ผมทำลงไปนั้นมีคุณค่าอย่างแท้จริง มันไม่ได้แตกต่างจากการเป็นหมอที่ช่วยชีวิตผู้คนเลยแม้แต่น้อย
ในขณะนั้นเองเสียงของอาจารย์ดังขึ้น “กลับมาแล้วสินะ!”
ผมได้สติกลับมาอีกครั้ง ก่อนจะหันไปมองอาจารย์
ชายชราผอมแห้งเดินตรงเข้ามาหา สีหน้าของเขานิ่งสงบ
ผมพยายามปรับอารมณ์ของตัวเองให้มั่นคง ก่อนพยักหน้า “กลับมาแล้วครับอาจารย์ แต่เราเจอปัญหานิดหน่อย วิญญาณคนขับรถเป็นวิญญาณอาฆาต ฆ่ายังไงก็ไม่ตาย ตอนนี้ถูกมัดอยู่บนรถ อาจารย์ช่วยดูเถอะครับว่าควรทำอย่างไร”
อาจารย์แค่นเสียงก่อนถ่มน้ำลายลงพื้น “ฆ่าไม่ตาย? เฮอะ! ไม่มีผีตนไหนที่ฆ่าไม่ตาย! ขอฉันขึ้นไปดูหน่อยซิ!”
พูดจบ อาจารย์ก็เดินเข้าไปในรถบัสผีอย่างไม่เกรงกลัว
สีหน้าของเขาผ่อนคลายอย่างยิ่งราวกับว่าสิ่งนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับเขาเลย
ผมรีบเดินตามหลังอาจารย์ และก้าวขึ้นไปบนรถอีกครั้ง
ขณะเดียวกันเฉาเมิ่งและภรรยาก็ค่อยๆ ปล่อยมือจากกัน
เฉาเมิ่งอุ้มลูกน้อยที่จากไปเมื่อสิบสองปีก่อนไว้ในอ้อมแขน สีหน้าเต็มไปด้วยความสุข “อาจารย์ซ่งๆ ดูสิ! นี่คือลูกของผม เหมือนผมเป๊ะเลยใช่ไหม!”
ทารกที่จากไปนานถึงสิบสองปี ซึ่งเมื่อครู่ยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ ตอนนี้เมื่อได้อยู่ในอ้อมแขนของเฉาเมิ่ง ก็หัวเราะเสียงใสออกมาเบาๆ เด็กน้อยคงสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากพ่อ
อาจารย์มองไปที่วิญญาณรอบตัว แล้วยิ้ม
