บางๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร
เหล่าวิญญาณผู้โดยสารเมื่อเห็นอาจารย์ ต่างพากันหลีกทางให้ด้วยความเคารพ
บางคนที่กล้าหาญหน่อยก็เอ่ยเรียกเขาว่า “อาจารย์” แต่เขาไม่ได้ตอบรับ
เมื่อเม่าจิ้งเห็นอาจารย์ขึ้นมาก็รีบประสานมือคำนับตามธรรมเนียมของวงการ
“ชนรุ่นหลังแห่งศาลฮวงจุ้ยเป่าซาน เม่าจิ้ง คารวะอาจารย์ซ่ง!”
อาจารย์เหลือบมองเม่าจิ้งเล็กน้อย แต่ไม่ได้ถามว่าเขาขึ้นมาบนรถได้อย่างไร เพียงแค่พยักหน้าให้เบาๆ แล้วหันไปจับจ้องที่วิญญาณคนขับรถ ซึ่งถูกตรึงไว้ด้วยกระบี่ไม้ท้อและแส้กระดูกงู
วิญญาณคนขับรถที่ถูกปิดปากด้วยยันต์ผนึกยังคงดิ้นรน ตาเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความอาฆาต
อาจารย์มองดูมัน แล้วหัวเราะเย็นชา “ให้ตายสิ แกถูกสะกดมาแล้วตั้งสิบสองปี แต่พลังอาฆาตยังรุนแรงขนาดนี้เลยหรือ”
เมื่ออาจารย์พูดจบ ผมก็รีบเสริมขึ้น “อาจารย์ เรื่องนี้ไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่เป็นมันเองที่ขับรถพุ่งลงอ่างเก็บน้ำ ฆ่าผู้โดยสารทั้งคัน”
“หืม? มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ” อาจารย์ดูประหลาดใจเล็กน้อย
เหล่าวิญญาณในรถเริ่มพูดขึ้นมาพร้อมกัน ต่างเล่าถึงเหตุการณ์เมื่อสิบสองปีก่อน
ก่อนตาย คนขับรถคนนี้ถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม ความอาฆาตทำให้เขาตัดสินใจพาผู้โดยสารทั้งคันจบชีวิตไปพร้อมกับเขา
อาจารย์ฟังจนสีหน้าดำคล้ำ ก่อนจะกระชากยันต์ที่ปิดปากวิญญาณคนขับออก
ทันทีที่ยันต์ถูกฉีก วิญญาณคนขับก็แผดเสียงร้องทันที “ปล่อยฉัน! ปล่อยฉัน! พวกแกต้องตาย ทุกคนต้องถูกฝังไปกับฉ
