ัน!”
เสียงของมันเต็มไปด้วยความอาฆาตและโกรธแค้น
อาจารย์เห็นดังนั้นก็ยกมือฟาดลงไปบนใบหน้าของมันอย่างแรง
“เพียะ!”
เสียงตบดังก้องไปทั่วรถ
วิญญาณคนขับร้องลั่น เสียงของมันสั่นเครือไปด้วยความเจ็บปวด
“จะแหกปากทำหอกอะไร หุบปากไปซะ!”
เมื่อครู่ยังคำรามอย่างดุร้าย แต่เพียงแค่โดนอาจารย์ตบไปทีเดียว วิญญาณคนขับก็เงียบสนิทในทันที
อาจารย์มองไปยังวิญญาณคนขับรถด้วยสายตาเย็นชา
แต่วิญญาณคนขับกลับแสดงอาการหวาดกลัวอย่างรุนแรง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้
ผมกับเม่าจิ้งต่างมองกันด้วยความประหลาดใจ
วิญญาณอาฆาตตนนี้ดุร้ายขนาดนั้น แม้จะถูกฟันหลายครั้งก็ยังไม่ยอมสยบ แต่ถูกอาจารย์ตบไปครั้งเดียวกลับตัวสั่นและส่งเสียงครางแผ่วเบาด้วยความหวาดหวั่น
“ทำร้ายผู้คนไปมากมาย แม้แต่ตายไปแล้วก็ยังไม่ยอมอยู่นิ่ง” อาจารย์ด่าพลางถอนหายใจ
เม่าจิ้งฉวยโอกาสเอ่ยถาม “อาจารย์ซ่ง วิญญาณอาฆาตตนนี้ดูเหมือนจะฆ่าไม่ตาย ท่านมีวิธีจัดการไหม”
อาจารย์ซ่งได้ยินคำถามก็แค่นหัวเราะ “ไม่มีอะไรที่ฆ่าไม่ตายหรอก วิญญาณตนนี้ตายมานานแล้ว และได้หลอมรวมกับรถบัสผีคันนี้ ตราบใดที่รถคันนี้ยังไม่ถูกทำลาย มันก็จะไม่มีวันสลายไป แต่ไม่ต้องห่วง วิธีจัดการง่ายนิดเดียว ทุกคนเตรียมตัวให้ดี…”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น พวกเราต่างตั้งท่าระมัดระวัง ไม่รู้ว่าอาจารย์กำลังจะทำอะไร
อาจารย์ซ่งไม่รอช้า เขากระชากกระบี่ไม้ท้อที่ปักอยู่กลางอกของวิญญาณคนขับออกมา
นิ้วมือซ้ายประกบ
