บจะพังไปแล้ว แต่ก็ยังหยุดรถไม่ได้
เขากำพวงมาลัยแน่นแล้วตะโกน
“ฉันคุมมันไม่ได้แล้ว!”
วินาทีต่อมา
เสียง “โครม!” ดังขึ้น
เขาถูกแรงดีดจากที่นั่งคนขับกระแทกกระเด็นออกมา!
รถพุ่งเร็วขึ้นอย่างฉับพลัน มุ่งตรงสู่อ่างเก็บน้ำ
“เม่าจิ้ง! มีวิธีไหนก็รีบใช้เลย!”
ผมตะโกนพลางพุ่งเข้าใส่วิญญาณคนขับที่กำลังดึงกระบี่ออก
ผมรีบกดกระบี่กลับเข้าไป กดให้ตรึงแน่นกับพื้น
เม่าจิ้งไม่รอช้า เขากัดนิ้วหัวแม่มือจนเลือดไหลออกมา
จากนั้นขยับมือผสานมุทราที่ผมไม่เข้าใจ พร้อมเปล่งเสียงต่ำว่า “หลิงเป่าเทียนจุนคุ้มกายปลอบจิต! สี่ทิศวิญญาณผสานห้ากายจิต เร่งรัดดุจโองการสวรรค์ บัญชา!”
พร้อมคำประกาศิตสุดท้าย เขากดมือที่เปื้อนเลือดลงบนพื้นรถ
ทันใดนั้นเอง อักขระแปดทิศสีเลือดก็แผ่ขยายออกจากมือของเขา และเปล่งแสงวาบขึ้นมา
เสียง “โครม!” ดังลั่น
รถบัสที่กำลังพุ่งลงน้ำหยุดกะทันหันราวกับมันพุ่งชนเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็น!
แรงกระแทกทำให้ทุกคนในรถรวมถึงผมกระเด็นไปข้างหน้า
“หยุดแล้ว! รถหยุดแล้ว!”
วิญญาณหนุ่มรอยสักเป็นคนแรกที่ส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ
“สุดยอด! ในที่สุดมันก็หยุด!”
“เราไม่ต้องลงไปในอ่างเก็บน้ำแล้ว!”
เหล่าวิญญาณในรถต่างรู้สึกยินดี แม้ว่าพวกเขาจะตายไปแล้ว แต่ก็ยังคงหวาดกลัวอ่างเก็บน้ำที่เคยเป็นสถานที่คร่าชีวิตพวกเขา
ผมลุกขึ้นยืนและพบว่ารถบัสหยุดค้างอยู่ตรงทางโค้งของถนน หัวรถเลยออกไปนอกขอบถนนเพียงเล็กน้อย ด้านล่างคืออ่างเก็บน้
