ำลึก
เมื่อสิบสองปีก่อน รถบัสคันนี้ก็เคยพุ่งลงไปในน้ำจากจุดนี้ คร่าชีวิตผู้โดยสารทั้งสิบสองคน ไม่มีใครรอด
“พี่ชาย ทำได้เยี่ยมมาก!” ผมพูดด้วยความตื่นเต้น
เม่าจิ้งถอนหายใจยาว “เกือบไปแล้ว”
แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ วิญญาณคนขับรถที่ถูกตรึงอยู่กับพื้นก็เริ่มคำรามอย่างบ้าคลั่งและดิ้นรนสุดแรง
“น่ารังเกียจ! น่ารังเกียจนัก! ทุกคนต้องตายไปพร้อมกับฉัน!”
ขณะที่มันพูด รถบัสก็สั่นสะเทือนเล็กน้อย
ที่ผิวน้ำของอ่างเก็บน้ำเบื้องหน้า จู่ๆ ก็เกิดฟองน้ำปุดๆ เหมือนน้ำกำลังเดือด
กระแสไอสีดำจากนอกรถไหลเข้ามาภายใน และถูกดูดซึมเข้าสู่ร่างของวิญญาณคนขับรถ
กระบี่กระดูกปลาที่ปักคอมันอยู่ค่อยๆ ขยับและกำลังถูกดึงออกอีกครั้ง
“ไอ้ผีร้าย!” เม่าจิ้งแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะชักกระบี่ไม้ท้อบนหลังออกมาฟันลงกลางศีรษะของมันเต็มแรง
เสียง “ฉับ!” ดังขึ้น
ศีรษะของมันแยกออกเป็นแผลใหญ่
แต่มันก็ยังไม่ตาย ยังคงคราง “อือๆ” เสียงต่ำอย่างเจ็บแค้น
เม่าจิ้งขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ เขาดึงกระบี่ออกแล้วฟันลงไปที่ลำคอของมัน หวังจะตัดหัวให้ขาด
แต่กลับไม่ได้ผล มีเพียงรอยแผลลึกปรากฏขึ้นเท่านั้น หัวของมันยังคงติดอยู่กับร่างเหมือนเดิม
ผมกำลังจะบอกเม่าจิ้งถึงความผิดปกติของผีตนนี้
แต่เม่าจิ้งควักยันต์สีเหลืองออกมา แล้วใช้ปลายนิ้วดีดออกไป
ยันต์ปลิวไปติดที่หน้าผากของวิญญาณคนขับรถ ก่อนที่มือขวาของเขาจะประกบมุทราพร้อมเปล่งเสียงสั่ง
“บัญชา!”
ยันต์เปล่งแสงส
