ึ้นรถที่โรงพยาบาลเขตสอง…”
“ฉันขึ้นรถที่หน้าโรงเรียน…ป้ายที่สามก็คืออ่างเก็บน้ำต้าเถียนวาน”
“อ่างเก็บน้ำ…น้ำเยอะมาก”
“ฉันเหมือนตกลงไปในน้ำ?”
“ใช่แล้ว รถบัสแล่นลงไปในน้ำ”
“…”
ภายใต้คำพูดของผม วิญญาณเหล่านี้เริ่มค่อยๆ ระลึกถึงอดีต แต่ละคนมีสีหน้าบิดเบี้ยว แววตาเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน
ดูเหมือนว่าความทรงจำที่กลับคืนมาทำให้พวกเขารู้สึกเจ็บปวดอย่างยิ่ง
จู่ๆ ภรรยาของพี่เฉาซึ่งโอบกอดลูกไว้และถือขวดนมอยู่ก็ตื่นตระหนกขึ้นมาอย่างฉับพลัน
“รถ…รถแล่นไปถึงอ่างเก็บน้ำ…มีแต่น้ำ มีแต่น้ำเต็มไปหมด…ฉัน…ฉันกับลูก…เราจมน้ำตายไปแล้ว…” เธอพูดเสียงสั่นเครือ สายตาตื่นตระหนกจับจ้องมาที่ผมราวกับเธอเองก็ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เพิ่งพูดออกไป
และเป็นเพราะคำพูดของเธอที่ปลุกความทรงจำของวิญญาณอื่นๆ บนรถให้ตื่นขึ้นมาทั้งหมด
“ตายแล้ว…ฉันก็ตายเพราะจมน้ำ…”
“หน้าต่างรถเปิดไม่ออก…ออกไปไม่ได้…”
“น้ำเยอะมาก…ออกไปไม่ได้…ฉันก็ตายเพราะจมน้ำ…”
“ไม่…ไม่…”
“…”
ในชั่วพริบตานั้นวิญญาณทุกดวงในรถต่างหวาดกลัวอย่างที่สุด ร่างกายของพวกเขาสั่นสะท้าน
เมื่อความทรงจำของช่วงเวลาที่พวกเขาจบชีวิตกลับคืนมา ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น
ครั้นนึกถึงฉากการตายของตัวเองเมื่อสิบสองปีก่อน วิญญาณทุกดวงต่างสั่นสะท้าน
พร้อมกันนั้น บรรยากาศภายในรถยิ่งเย็นยะเยือกขึ้นไปอีก
เสียงร้องไห้และเสียงกรีดร้องปะปนกันไปทั่ว
วิ
