บจ้องมาที่ผมโดยไม่มีใครกล้าขยับตัว
ผมมองดูวิญญาณหนุ่มรอยสักที่นอนกุมหน้ากับพื้น ก่อนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
“ผมไม่ได้โกหกพวกคุณ ลองคิดดูให้ดี…อ่างเก็บน้ำต้าเถียนวาน”
ผมกล่าวซ้ำอีกครั้งถึงสถานที่เกิดเหตุ หวังให้พวกเขาระลึกถึงความจริง
จากนั้นผมหันไปมองภรรยาและลูกของพี่เฉา พร้อมกับหยิบขวดนมออกมาให้เธอดู
“พี่สาว คุณยังจำสิ่งนี้ได้ไหม”
ภรรยาของพี่เฉาโอบกอดลูกน้อยของเธอไว้แน่น สายตายังคงหวาดระแวง
แต่ทันทีที่เธอเห็นขวดนมเป็ดเหลืองในมือผม ร่างของเธอก็สั่นสะท้านเหมือนความทรงจำบางอย่างหวนกลับมา
ในขณะเดียวกันเด็กทารกในอ้อมแขนของเธอก็ร้องไห้เสียงดัง “แว้ๆๆ!”
เธอมือสั่น ขณะที่รับขวดนมไปจากผม ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นสายรัดเครื่องรางแห่งความปลอดภัยที่ห้อยอยู่ที่ขวด
“นี่…นี่คือของที่สามีฉันซื้อให้…เครื่องรางนี้ก็เป็นของเขา…มันมาอยู่ในมือคุณได้ยังไง”
“พี่สาว พี่เฉาเป็นคนฝากมันให้ผม ตลอดสิบสองปีที่ผ่านมา เขาคิดถึงพวกคุณมาตลอด ลองคิดดูสิ คุณขึ้นรถคันนี้ได้อย่างไร สุดท้ายรถคันนี้แล่นไปถึงที่ไหน มันคืออ่างเก็บน้ำต้าเถียนวานใช่ไหม”
คำถามสุดท้ายของผมไม่ได้มีเพียงเธอที่เป็นเป้าหมาย
ผมเงยหน้าขึ้น มองไปทั่วทั้งรถ กล่าวคำพูดนี้ต่อวิญญาณทุกตนบนรถ
เพราะตั้งแต่ที่ผมฟาดแส้จนวิญญาณหนุ่มรอยสักกระเด็นไปก็ไม่มีใครกล้าขยับตัวอีกเลย
ทุกสายตาจับจ้องมาที่ผม พวกเขาหวาดกลัว และเริ่มคิดทบทวนคำพูดของผมอย่างจริงจัง
“ฉันข
