รู่เดียว ก่อนกรีดร้องเสียงหลง
“อ๊า! ทำไมมันกลายเป็นเงินสำหรับคนตายได้ล่ะ!”
เหล่าผู้โดยสารที่เหลือพากันหยิบกระดาษขึ้นมาดู และในชั่วพริบตาเดียว เสียงตกใจดังระงมไปทั่ว
“จริงด้วย…นี่มันเงินกงเต๊กชัดๆ!”
“เป็นไปได้ยังไง!”
ทุกคนในรถเริ่มมองผมด้วยแววตาหวาดหวั่นและไม่อยากเชื่อ
ผมสูดหายใจลึก ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “พวกคุณเห็นชัดแล้วใช่ไหม ที่พวกคุณมองเห็นมันเป็นเงินจริงก็เพราะพวกคุณ…ตายไปแล้ว
“คิดดูให้ดี วันที่หกสิงหาคม เวลาห้าโมงเย็น ณ อ่างเก็บน้ำต้าเถียนวาน ลองนึกดูให้ดีว่ามันเกิดอะไรขึ้น…”
ผมจงใจกดเสียงเพื่อดึงพวกเขาให้ตระหนักถึงความจริง
ถ้าพวกเขายอมรับว่าตัวเองตายไปแล้ว การชักจูงให้ไปสู่ปรโลกก็จะง่ายขึ้นมาก
แต่ใครจะรู้ว่าพอผมพูดจบ วิญญาณหนุ่มรอยสักก็พุ่งเข้ามาหาผมทันที
“ไอ้หนู! แกต่างหากที่ตายไปแล้ว! คิดจะหาเรื่องใช่ไหม!” พูดจบ เขาก็เงื้อหมัดขึ้น ตั้งใจจะซัดผมเต็มแรง
แต่สถานการณ์แบบนี้ อาจารย์ได้บอกเผื่อไว้ล่วงหน้าแล้ว
และมันก็เป็นสัญญาณชัดเจนว่า ถ้ามีวิญญาณที่ตอบสนองอย่างรุนแรง ผมสามารถลงมือสั่งสอนพวกมันได้
ผมมองวิญญาณหนุ่มรอยสักที่พุ่งเข้ามา ก่อนจะสะบัดแส้กระดูกงูอย่างรวดเร็ว
“เพียะ!”
แส้ฟาดกระแทกเข้ากับใบหน้าของเขาเต็มแรง
“อ๊าก!”
เสียงกรีดร้องดังขึ้นทันที เขาถูกแรงฟาดส่งให้ปลิวกระเด็นไปกระแทกพื้นทางเดินอย่างแรง
ผู้โดยสารคนอื่นๆ ต่างหวาดผวา สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว จั
