ืนพัดผ่านมาพร้อมกับละอองฝนโปรยปราย
แม้จะรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้หวั่นวิตก
ผมเคยเผชิญหน้ากับสิ่งลี้ลับมามากมาย และครั้งนี้ผมก็เตรียมตัวมาอย่างดี ขอเพียงทำตามแผนของอาจารย์อย่างรอบคอบ ทุกอย่างก็น่าจะผ่านไปได้
คืนนี้เป็นคืนที่ต้องส่งรถบัสสาย ‘330’ สู่สุคติ และหวังว่าจะได้รับพรเล็กๆ น้อยๆ มาบ้าง
ระหว่างที่รอ ผมอดไม่ได้ที่จะนึกถึงวันหนึ่งเมื่อสามปีก่อน ตอนที่พบกับเสี่ยวอวี่ที่ป้ายรถบัส
ตอนนั้นก็เป็นคืนฝนตกเช่นกัน แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดแล้ว
ผมถอนหายใจ ก่อนจะสูบบุหรี่เฮือกสุดท้าย และเวลาก็เดินมาถึงเที่ยงคืนพอดี
ผมดับบุหรี่ แล้วเริ่มจุดธูปเผากระดาษเหลือง
ปักธูปสามดอกลงที่พื้นป้ายรถบัส แล้วจุดไฟเผากระดาษเหลืองหนึ่งแผ่น
ผมนั่งยองๆ อยู่หน้าเปลวไฟ แสงสีแดงฉานสะท้อนเงาของผมบนพื้นถนน
สุดท้าย ผมหยิบแบบจำลองรถบัส JK7231 ที่ทำจากกระดาษโยนลงกองไฟ ตามด้วยกระดาษเหลืองที่เขียนวันเดือนปีเกิดของตัวเอง
นี่หมายความว่า คืนนี้ผมจะเป็นหนึ่งในผู้โดยสารของรถบัสคันนี้
เมื่อรถมาถึง มันจะหยุดรับผมขึ้นไปโดยอัตโนมัติ
แต่ในขณะที่เปลวไฟกำลังเผากระดาษเหลืองที่เขียนวันเดือนปีเกิด ไฟที่เป็นสีแดงฉานกลับเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงสีเขียวมรกตในพริบตา
ดูแปลกประหลาดจนชวนให้รู้สึกเย็นวาบ
โชคดีที่รอบข้างไม่มีใคร ไม่เช่นนั้นถ้ามีใครขวัญอ่อนมาเห็นเข้าคงได้เป็นลมไปก่อนแน่
ผมนั่งรอไปพลางเผากระดาษไปพลาง
ธูปและกองไฟจะต้องไม่
