นด้วย”
เวลาสามวันได้ผ่านไปแล้ว คืนนี้คือเวลาที่ต้องจัดการกับรถบัสสาย ‘330’
ผมพยักหน้ารับทันที “ไม่มีปัญหาครับอาจารย์ แต่ผมขึ้นไปแล้วต้องระวังอะไรเป็นพิเศษไหม ท่านยังไม่ได้บอกผมเลย”
อาจารย์เคยบอกว่าจะส่งรายละเอียดให้ทางแชต แต่สุดท้ายเขาก็เอาแต่ตกปลา
วันต่อมาก็ไปศาลหลักเมืองร้าง แล้วเมื่อคืนยังมัวแต่สอนผมหายใจกับเขียนยันต์
เรื่องนี้เลยถูกเลื่อนออกไปเรื่อยๆ
เมื่อได้ฟังคำถามของผม อาจารย์พยักหน้าแล้วชี้ไปที่อาหารเช้าบนโต๊ะ เป็นเชิงบอกให้ผมกินก่อน
จากนั้นเขาจุดบุหรี่ สูบไปพลาง มองผมกินไปพลาง แล้วค่อยๆ พูดว่า “รถบัสสาย ‘330’ นั้นมีคนเสียชีวิตทั้งหมดสิบสองคน ตอนที่รถจมอยู่ในน้ำ พวกเขาแช่อยู่หลายวันจนเกิดแรงอาฆาตสั่งสม บวกกับที่อ่างเก็บน้ำนั้นมีฮวงจุ้ยที่แย่ ทำให้พลังงานยิ่งรุนแรง ขนาดฉันจะจัดการดวงวิญญาณเหล่านั้นโดยตรงยังลำบาก เลยต้องใช้รูปปั้นหินสิบสองตัวสะกดไว้เบื้องล่าง”
อาจารย์พ่นควันบุหรี่ออกมา แล้วพูดต่อ “ตอนนี้ผ่านไปสิบสองปีแล้ว พลังอาฆาตของพวกมันก็น่าจะลดลงไปมาก แต่ปัญหาคือ พวกมันยังไม่รู้ว่าตัวเองตายไปแล้ว เลยยังคงวิ่งรถวนเวียนไปตามเส้นทางเดิมซ้ำๆ บางครั้งก็ดึงพวกโชคร้ายลงไปด้วย”
อาจารย์สูบบุหรี่อีกฟอด ก่อนพูดต่อ “คืนนี้หลังนายขึ้นรถไปก็ทำตามที่ฉันบอก ทำยังไงก็ได้ให้คนขับพาไปยังท่าเรือ ถ้าทำได้ เรื่องที่เหลือฉันจัดการเอง”
ผมพยักหน้าเข้าใจ แต่ก็ยังถามเพิ่ม “อาจารย์ ถ้าพวกมันไม่ยอมท
