ำตาม ผมต้องใช้กำลังหรือเปล่า”
อาจารย์ตอบกลับอย่างไม่ลังเล “แน่นอน พวกนี้เป็นวิญญาณอาฆาต แม้ผ่านไปสิบสองปี พลังอาฆาตลดลงไปมาก แต่พวกมันก็ยังไม่ยอมรับว่าตัวเองตายแล้ว เพราะงั้น นายต้องทำให้พวกมันจำให้ได้ว่าพวกมันตายไปแล้ว
“ถ้าพวกมันต่อต้าน นายก็ลองพูดเกลี้ยกล่อมดู แต่ถ้าเกลี้ยกล่อมไม่ได้ ก็ใช้กระบี่กระดูกปลาและแส้กระดูกงูสั่งสอนพวกมันเสียหน่อย แน่นอนว่าอาจมีบางตนที่ถูกพลังอาฆาตครอบงำ ดวงตามันจะเป็นสีขาวขุ่น แต่ผ่านมาสิบสองปีแล้ว พลังของมันน่าจะอ่อนลงมาก หากเจอก็ใช้ยันต์ที่นายเขียนเมื่อคืนนั่นแหละ จำไว้นะ ถ้าเจอพวกมัน อย่าพูดพร่ำให้มากความ ฆ่าได้ก็ฆ่าเลย”
ผมพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะถามเพิ่ม “อาจารย์ แล้วการใช้ยันต์ต้องท่องคาถาอะไรไหมครับ ท่านยังไม่ได้สอนเลย”
อาจารย์โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
“ยันต์สะกดวิญญาณธรรมดาพวกนี้ไม่ต้องมีคาถาหรอก แค่ทำตามที่ฉันสอนแล้วลงมือให้เร็ว จบงานให้ไวเป็นพอ การปราบวิญญาณน่ะ พูดง่ายๆ คือใครโหดกว่า คนนั้นชนะ ถ้าจัดการไม่ได้ ก็แปลว่ายังดุไม่พอ”
ผมฟังแล้วก็เข้าใจ นี่มันก็แค่ใช้ความรุนแรงเข้าสู้
“เข้าใจแล้วอาจารย์ งั้นวันนี้ผมจะเตรียมตัวให้พร้อม คืนนี้ลุยเลย”
อาจารย์พยักหน้า ก่อนจะอธิบายอีกครั้งเกี่ยวกับวิธีขึ้นและลงจากรถบัสในคืนนี้
ก่อนจะกำชับว่าถ้าทุกอย่างผิดพลาด ไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้จริงๆ ให้ใช้ยันต์ทำลายหน้าต่างรถ แล้วกระโดดออกมาให้เร็วที่สุด
ท้ายที่สุดก่อนผมจะ
