มาหาผม แล้วกล่าวว่า “เสี่ยวเจียง ดึงผมออกมาสามเส้นแล้วเผากับเปลวเทียน ต้องสามเส้นพอดี ห้ามขาด ห้ามเกิน”
“ครับ!”
ผมตอบรับทันที จากนั้นดึงเส้นผมสามเส้นออกมาแล้วนำไปเผากับเปลวเทียนในศาล
เส้นผมเพียงสัมผัสเปลวไฟก็เผาไหม้จนหมดสิ้นในพริบตา
แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา สิ่งมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น
เปลวไฟของเทียนในศาลหลักเมือง จู่ๆ ก็เปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเหลืองทอง
เปลวไฟสว่างวาบ แผ่ความร้อนระอุไปทั่วทั้งศาล
อุณหภูมิสูงขึ้นจนผมต้องถอยหลังไปสองก้าว พลางมองเปลวไฟที่เปลี่ยนสีด้วยความตกตะลึง
นี่ไม่ใช่ไฟธรรมดาแน่
แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เปลวไฟก็กลับคืนสู่สภาพปกติ
ขณะเดียวกันธูปที่อาจารย์ปักไว้ที่หน้าศาลก็ปล่อยควันสามสายออกมา
ควันเหล่านั้นลอยไปในทิศทางเดียวกัน พุ่งตรงไปยังป่ามืดที่อยู่นอกศาล
อาจารย์มองตามก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง
“เสี่ยวเจียง บรรพจารย์ได้ชี้ทางให้นายแล้ว เดินไปตามทิศที่ควันลอยไปซะ”
พูดจบ อาจารย์ยื่นผ้าผูกตาสีเหลืองให้ผม ผ้าผืนนั้นมีสัญลักษณ์ยันต์วาดไว้
“นี่คือของที่ใช้ปิดตา จำไว้ว่าห้ามแอบเปิดก่อนเวลา”
แม้จะรู้สึกว่าพิธีนี้แปลกประหลาดไปบ้าง แต่ผมก็ไม่ได้ตั้งคำถาม
ผมรับผ้าจากอาจารย์แล้วกล่าวว่า “อาจารย์วางใจได้ ผมจะไปเดี๋ยวนี้”
อาจารย์พยักหน้าโดยไม่พูดอะไร
ผมหันไปทางที่ควันลอยไป แล้วก้าวเดินตามทิศนั้นไปทันที
[1]ยามจื่อ หมายถึง ช่วงเวลา 23.00 น. – 01.00 น.
