อีกต่อไป”
อาจารย์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง โดยเฉพาะข้อสุดท้ายที่เน้นย้ำเป็นพิเศษ
ผมเข้าใจกระบวนการนี้มาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว
ตอนนี้อาจารย์มาอธิบายซ้ำอีกรอบ ทำให้ผมจำได้ขึ้นใจ
ผมพยักหน้าแล้วกล่าวหนักแน่น “อาจารย์วางใจได้ ผมจำได้หมดแล้ว”
ถึงแม้ผมจะพูดออกไปด้วยความมั่นใจ แต่ในใจผมก็ยังแอบคิด
หลับตาสามชั่วโมงไม่ใช่ปัญหา ผมแค่หลับไปก็ได้แล้ว
แต่ถ้าผมลืมตาขึ้นมาในที่เปลี่ยวแบบนี้ แล้วดันเจอของที่ไม่น่าพิศมัยอย่างกองมูลสัตว์ล่ะ
จะต้องเอามันมาบูชาจริงๆ เหรอ
คิดแล้วก็รู้สึกไม่สบายใจ รีบสลัดความคิดออกจากหัว
อาจารย์เห็นผมตอบรับก็เริ่มหยิบเครื่องบูชาทั้งธูป เทียน และกระดาษเงินกระดาษทองออกมา
เมื่อถึงเวลา เขาก็จุดธูปและเผากระดาษบูชาในศาลหลักเมือง
จากนั้นก็สั่งให้ผมคุกเข่าลงกับพื้น
อาจารย์จุดธูปเสร็จ หันไปคำนับทางประตูศาลหลักเมือง แล้วร่ายคาถาที่ผมฟังไม่ออก
สุดท้าย เขาประกาศเสียงดัง
“เรียนบรรพจารย์ที่อยู่เบื้องบน วันนี้ศิษย์ผู้เข้าพิธีเจียงหนิง ธรรมนามตู้เอ้อ ขอรับพรจากบรรพจารย์”
พูดจบ อาจารย์ปักธูปสามดอกที่หน้าประตู
จากนั้นเขาหยิบยันต์ที่เขียนวันเดือนปีเกิดของผมออกมา กำไว้ในมือ แล้วทำนิ้วต่างกระบี่ ก่อนจะเปล่งเสียงดัง “ชื่อ!”
เสียง “ฟึ่บ!” ดังสนั่น ยันต์ในมือของอาจารย์ลุกเป็นไฟ เปลวสีแดงเข้มพวยพุ่ง
มันเหมือนกลวิธีของนักมายากล แต่ผมรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ มันคือของจริง
เมื่อพิธีเผายันต์จบลง อาจารย์ก็หันกลับ
