เข้าไปข้างในกัน”
“ครับ อาจารย์!” ผมตอบรับ แล้วเดินตามอาจารย์ไป
ผีทั้งสี่ตนวิ่งกลับเข้าไปในศาลอย่างรวดเร็ว
“โครม!”
ประตูไม้เก่าของศาลหลักเมืองปิดลงทันที
แต่อาจารย์ไม่สนใจ เดินนำหน้าผมตรงไปยังประตู
เมื่อมาถึงหน้าศาล เขายกเท้าขึ้น แล้วถีบลงไปเต็มแรง
“ปัง!”
เสียงดังสนั่นราวกับระเบิด
ประตูไม้เก่าผุพังของศาลแตกกระจายออกเป็นสี่ห้าชิ้น
ผมมองด้วยความตกตะลึง ไม่คิดว่าแค่การถีบครั้งเดียวจะรุนแรงขนาดนี้
อาจารย์ก้าวเข้าไปข้างใน พร้อมลากเสียงพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย
“ไหนพวกแกบอกว่าจะดูดพลังหยางของพวกฉันไง? มาสิ!”
อาจารย์ดูโอหังอย่างที่สุด
ผมเดินตามเข้าไปข้างหลัง เห็นผีทั้งสี่ตนยืนตัวสั่นไม่เป็นกระบวน
“ไม่…ไม่ดูดแล้ว”
“โปรดไว้ชีวิต! โปรดไว้ชีวิตด้วย!”
“พวกเราผิดไปแล้ว! ผิดไปแล้ว!”
“พวกเราไม่ได้ตั้งใจ! ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ!”
เสียงร้องขอชีวิตดังระงม
แต่อาจารย์ไม่ใส่ใจ เพียงหันกลับมามองผม “เสี่ยวเจียง วันนี้ฉันจะสอนบทเรียนให้นาย พวกที่ตั้งใจจะทำร้ายมนุษย์แบบนี้ ต่อให้พวกมันพูดจาดีแค่ไหนก็อย่าได้ใจอ่อนและอย่าได้สงสาร ไป จัดการพวกมันให้หมด!”
