ถึงความร้ายกาจของอาจารย์ผม มันยังคงมีสีหน้าตื่นเต้นเมื่อเห็นอาจารย์
ทั้งร่างพุ่งเข้ามาหา พลางกล่าวอย่างกระหาย “ฉันขอดูดพลังหยางของเขาก่อน!”
พูดจบ มันอ้าปาก แล้วพุ่งเข้าหาอาจารย์
อาจารย์ไม่ขยับร่าง เพียงแค่ยกมือขึ้น แล้วคว้าคอของมันไว้แน่น
ผีตนนั้นหยุดชะงักทันที ดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวด
เสียงคราง “อ๊า…อ๊า…” ดังออกมาจากปากของมัน
เพียงแค่เสี้ยววินาทีก่อนหน้านี้มันยังเต็มไปด้วยความตื่นเต้น แต่ตอนนี้ดวงตาของมันกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
อาจารย์มองมันโดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แล้วเอ่ยเสียงเย็นชา “ดูดสิ ฉันอยากเห็นนักว่าแกจะดูดอะไรจากฉันได้บ้าง”
มือของเขาบีบแน่นขึ้น ผีตนนั้นดิ้นรนอย่างหนัก ความกลัวแทบทะลักออกจากร่าง “ไม่…ไม่ดูดแล้ว! ฉันผิดไปแล้ว! โปรดไว้ชีวิตด้วย!”
แต่คำขอร้องของมันไม่มีผล อาจารย์เพียงแค่แค่นเสียงเย็นชา “ลาละ”
เสียง “ปัง!” ดังสนั่น ร่างของผีตนนั้นระเบิดกลายเป็นเปลวไฟสีฟ้า ก่อนจะสลายหายไปในอากาศ
ผมมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างตกตะลึง
อาจารย์ก็คืออาจารย์จริงๆ แม้เขาจะอารมณ์ร้อน แต่เขาก็แข็งแกร่งอย่างแท้จริง
ผีอีกสี่ตนที่พุ่งออกมาจากศาลต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
พวกมันมองอาจารย์ด้วยความหวาดหวั่น
เมื่อสายตาของอาจารย์หันไปจับจ้องพวกมัน
ผีทั้งสี่ถึงกับตัวสั่นสะท้าน ก่อนจะรีบหมุนตัวกลับ แล้ววิ่งหนีเข้าไปในศาลหลักเมืองอย่างไม่คิดชีวิต
อาจารย์ไม่ได้รีบตามพวกมันไป เพียงหันมาสั่งผม “ไป
