จารย์ของผมเอง
“อาจารย์!” ผมร้องเรียกอย่างดีใจ
อาจารย์พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนกล่าวอย่างราบเรียบ
“ฉันจัดการเอง”
น้ำเสียงของเขาฟังดูไม่รีบร้อน แต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ
หัวใจที่แขวนอยู่ของผมสงบลงทันทีราวกับได้รับยาวิเศษ
ในขณะเดียวกัน เมื่อผีที่อยู่ห่างจากผมเพียงห้าเมตรได้ยินเสียงของอาจารย์ สีหน้าของมันก็เปลี่ยนไปทันที
ผีที่อยู่ตรงหน้าสูดลมหายใจแรงๆ แล้วเอ่ยขึ้น “ชื่นใจจัง นึกว่านายจะไม่พูดเสียแล้ว!”
ระหว่างที่มันพูด สีหน้าของมันก็เริ่มบิดเบี้ยวดูน่าสะพรึงกลัว
เหล่าผีที่อยู่ภายในศาลหลักเมืองก็โผล่ศีรษะออกมา ใบหน้าซีดขาวเรืองแสงในความมืด
พวกมันพ่นลมหายใจเย็นเยียบออกมา และส่งเสียงพูดกันอย่างตื่นเต้น “ในที่สุดก็ติดกับ! นี่ก็นานแล้วที่ไม่ได้ดูดไอมนุษย์ แทบจะแข็งตายอยู่แล้ว”
“ใช่แล้ว! ในที่สุดก็ได้อบอุ่นร่างเสียที”
“ดูเหมือนจะมีสองคน ฉันหนาว ฉันไปดูดก่อน!”
เสียงของพวกมันดังก้องอยู่ในศาล ก่อนที่ผีสี่ตนจะเดินออกมา
แต่ละตนมีสีหน้าตื่นเต้นราวกับกำลังจะได้ลิ้มลองบางสิ่งที่พวกมันโหยหา
ผีที่เดินนำมาเพิ่มความเร็ว พุ่งตรงมาทางพวกเราที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้
อาจารย์ของผมดูเหมือนยังงัวเงียอยู่ แต่เขากลับจับตัวผมลากไปไว้ข้างหลัง จากนั้นก้าวออกจากพุ่มไม้โดยไม่ปิดบังตัวเองแม้แต่น้อย
“เหอะ พวกแมวหมาข้างถนนก็กล้าคิดจะเล่นงานฉันงั้นเหรอ!” พูดจบ เขาก็ก้าวออกไปเผชิญหน้ากับพวกมัน
ผีตนแรกที่พุ่งเข้ามาดูเหมือนไม่รู้
