้ว” ผมกล่าวยืนยัน
เมื่อพวกเขาได้ยินเช่นนั้นต่างก็อึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่อารมณ์จะเปลี่ยนไปทันที
“ฮืออออ ในที่สุดก็เป็นอิสระ! ไม่ต้องถูกแขวนอยู่อย่างนี้ตลอดไปแล้ว!”
“ภรรยาของผม…ผมจะกลับไปหาภรรยา!”
“ผมจะกลับบ้าน! ผมจะกลับบ้านแล้ว!”
“ขอบคุณมาก อาจารย์!”
“…”
สองวิญญาณวัยกลางคนดีใจสุดขีด วิ่งพุ่งออกไปทางประตู
วิญญาณหนุ่มเห็นดังนั้นก็ตื่นเต้นตาม รีบวิ่งตามไปทันที
ผมไม่ได้ขัดขวาง เพียงแค่ยิ้มบางๆ
คนที่ตายในห้องนี้ล้วนเป็นผู้ที่ตายอย่างผิดธรรมชาติ หากไม่มีคนจุดธูปนำทาง พวกเขาไม่มีทางออกจากที่นี่ได้เอง
ผมเดินไปยังห้องนั่งเล่นอย่างไม่รีบร้อน
ลุงอวี๋ยังคงนั่งอยู่บนโซฟา ไม่แม้แต่จะปรายตามองวิญญาณทั้งสาม
พวกเขาวิ่งไปถึงประตูแล้วพยายามดึงเปิด
แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ประตูก็ยังคงปิดสนิท
“เปิด…เปิดไม่ออก!”
“ทำไมประตูถึงหนักขนาดนี้!”
ผมมองพวกเขา ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น “พวกคุณอาจยังไม่เข้าใจ ผู้ที่ตายผิดธรรมชาติน่ะ ยากนักที่จะออกจากสถานที่ที่พวกเขาตายได้ด้วยตนเอง หากพวกคุณอยากออกไปก็ต้องให้พวกเราช่วย”
