7-3
“ใครน่ะ!” เสียงนั้นสั้นกระชับ ทว่ากลับทำให้ขนลุกซู่ขึ้นมาในทันที
เสียงของผียายเฒ่าตนนั้น…ผมจำได้แม่นยำ
“คุณป้าครับ ผมนำอาหารมาให้”
ลุงอวี๋ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่กระนั้นมือที่กำด้ามมีดหัวมังกรของเขากลับยกสูงขึ้นอย่างชัดเจน
ทว่าเพียงสิ้นเสียงของลุงอวี๋ ภายในห้องก็พลันมีเสียงหัวเราะดังขึ้นมา
“หึๆๆ…ส่งอาหารงั้นรึ ครั้งก่อนฟันฉันไปหนึ่งครั้ง วันนี้ยังกล้ามาอีกหรือ”
เสียงนั้นยังคงแหบพร่าเหมือนเดิม
และขณะที่เสียงพูดจบลง ธูปที่ปักอยู่บนข้าวก็ก่อเสียง “กร๊อบ” พร้อมกับหักกึ่งกลางพอดี
พร้อมกับการหักลงของธูปนั้นเอง…
ผมมองเห็นไอสีดำค่อยๆ คืบคลานออกมาจากรอยแยกของประตูไม่หยุด…
ทั้งทางเดินของอาคาร กลับหนาวเยือกขึ้นมาในทันที…
ผมไม่กล้าส่งเสียงใดๆ ออกไป เพียงแค่ควบคุมอารมณ์ตัวเองให้คงที่ พร้อมที่จะลงมือได้ทุกเมื่อ
ส่วนลุงอวี๋ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าผม ยังคงใช้เสียงสุภาพเอ่ยต่อไป
“คุณป้าครับ ผมมาขอโทษป้า ผมนำอาหารมาให้ด้วย เปิดประตูเถอะครับ ผมจะเอาอาหารให้…”
