ผมยังพออยากจะลองเสี่ยงดู
แต่ตอนนี้มีเงาเจ็ดถึงแปดตนยืนซ้อนกันอยู่ข้างหลังมัน
จะสู้อย่างไรเล่า จะให้เอาอะไรไปสู้
ถ้าเดินเข้าไปละก็ มีแต่จะเอาชีวิตไปทิ้งเปล่าๆ
ผมลังเล ก่อนจะก้าวถอยหลังสองก้าว
ถ้าความสามารถไม่ต่างกันมาก นั่นเรียกว่าต่อสู้ แต่ถ้าจะเอาไข่ไปกระทบหิน นั่นมันเรียกว่ารนหาที่ตายชัดๆ
ดูเหมือนฝ่ายตรงข้ามจะไม่พอใจเมื่อเห็นผมเริ่มถอยหลัง
ผีผู้ชายที่กำลังโบกมือเรียกผมอยู่หยุดกึก
เงาที่อยู่ข้างหลังเจ็ดถึงแปดตนค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าหาผมแทน
‘จะทำอะไรน่ะ คิดจะไล่ตามอย่างนั้นเหรอ’
ผมกลืนน้ำลายลงคอ รีบเร่งฝีเท้าถอยหลังไปอีก
แต่ทันใดนั้นพลันมีมือสีขาวโพลนยื่นออกมาจากข้างๆ ตู้กระจกด้านหลัง แล้วคว้าข้อเท้าของผมแน่น!
ผมก้มลงมองท่ามกลางแสงสีม่วงสลัว เห็นชายตัวซีดเผือดไร้ขากำลังจับข้อเท้าของผมแน่น
เขาเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยสายตาว่างเปล่าไร้ชีวิต สีหน้าทื่อไร้ความรู้สึก
ในตู้กระจกข้างๆ นั้นมีร่างของมนุษย์เพศชายที่ไม่มีขาทั้งสองข้างถูกยึดตรึงด้วยแท่นรองรับ
เมื่อเห็นภาพนั้น ผมถึงกับชาดิกไปทั้งตัว เหงื่อเย็นไหลซึมออกมาไม่หยุด
ปากก็เผลออุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว
“เวรเอ๊ย!”
พูดจบ ผมรีบยกเท้าสะบัดมือนั้น
โชคดีที่แร
