งของมันไม่มากนัก ผมจึงสะบัดหลุดได้ทันที
แต่เพราะแรงเฉื่อย ผมจึงเสียหลักไปกระแทกเข้ากับตู้กระจกอีกด้าน
ผลที่ตามมาคือ มีศีรษะเด็กโผล่ออกมาจากบริเวณหน้าท้องของผม!
เขาเอียงคอมองผมด้วยใบหน้าแข็งทื่อไร้อารมณ์ ซีดขาว และผอมโซจนเห็นกระดูก
“อ๊าก!” ภาพนั้นทำให้ผมตกใจจนร้องลั่น จากนั้นก็หันหลังวิ่งหนีทันที
เงาเจ็ดถึงแปดตนที่อยู่ด้านหลังผมต่างขยับออกมาจากมุมมืด แล้วเขย่งเท้าเดินมาเงียบๆ
เนื่องจากเป็นร่างที่ถูกทำเป็นตัวอย่าง ร่างกายของพวกมันล้วนมีตำหนิ บางตัวแขนขาด บางตัวขาขาด แต่ทุกตัวก็ยังเดินเขย่งเท้าไร้เสียงตรงมาหาผม
แม้ความเร็วจะไม่มาก แต่ชัดเจนว่าพวกมันกำลังไล่ล่าผมอยู่!
จำนวนของพวกมันมากเกินไป ผมเพียงคนเดียวไม่มีทางต้านไหว
คนฉลาดไม่เสี่ยงอันตราย ผมจึงเลือกหันหลังวิ่งหนี
แต่แล้วผมก็พบว่า ด้านหลังตู้กระจกทุกตู้มีเงาคนซ่อนอยู่
ทั้งชายหญิง ทั้งเด็กและคนชรา…
พวกมันยืนอยู่ข้างหลังกระจก แอบจ้องมองผมเงียบๆ
ขณะเดียวกัน จู่ๆ ก็มีหมอกขาวลอยคลุ้งขึ้นมาภายในห้องเก็บตัวอย่าง
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเหล่าภูตผีและหมอกขาวที่ปรากฏขึ้นอย่างไร้สาเหตุ ผมไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี ไม่รู้ว่าควรหนีไปทางไหน
หรือ
