ว่าสุดท้ายผมต้องใช้กระบี่กระดูกปลาในมือต่อสู้กับสิ่งสกปรกเหล่านี้อย่างสุดชีวิต เพื่อเปิดทางรอดให้ตัวเอง!
ความตึงเครียดและความกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่ ผมรู้สึกเหมือนร่างกายถูกพันธนาการด้วยภาระหนักที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน
ในขณะที่ผมยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะหนีหรือสู้
จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นจากหน้าประตู
“รุ่นพี่…รุ่นพี่อยู่ข้างในหรือเปล่า”
เสียงนั้นเป็นเสียงผู้หญิงซึ่งแฝงไปด้วยความหวาดกลัว
ผมไม่เคยได้ยินเสียงนี้มาก่อนแน่ๆ แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะหันไปมองตามเสียงนั้น ทว่าผมไม่ได้ตอบกลับไปทันที
เงาผีเจ็ดถึงแปดตนที่อยู่ด้านหลังกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้มากขึ้นทุกที หมอกขาวรอบตัวก็กำลังแผ่ปกคลุมห้องอย่างรวดเร็ว
แม้จะยังไม่หนาทึบมากนัก แต่ก็พอให้รู้สึกถึงลางร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้น
ผมไม่รู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น แต่สัมผัสได้ว่ามันต้องเป็นเรื่องเลวร้ายแน่ๆ
ในสถานการณ์เช่นนี้ ผมทำได้แค่หนีไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
แต่ในจังหวะที่ผมรู้สึกเหมือนไม่มีทางหนีอีกแล้ว
เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“รุ่นพี่…รุ่นพี่เจียงหนิง! อยู่ข้างในหรือเปล่า!”
ครั้งนี้เสียงผู้หญิงคนนั้นเรียกชื่อผมออกมาด้วยความร้อนรนและเต็มไปด้วยความกังวล
ผมไม่รู้
