ของตัวเองคงทำให้พวกเขาบางส่วนรู้สึกเกรงกลัว
ไม่เช่นนั้น ความวุ่นวายในห้องนี้คงไม่สงบลง ความเย็นยะเยือกที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณลดลงไปเล็กน้อย
แต่ก็ยังมีบางส่วนที่ไม่ต้องการให้ผมออกไป
ผมตั้งสติและพยายามวิเคราะห์สถานการณ์ท่ามกลางบรรยากาศอันน่าอึดอัดนี้ แต่ก็ยังไม่พบวิธีที่จะออกไปจากที่นี่ได้เลย
ขณะที่ผมค่อยๆ เดินไปท่ามกลางแถวขวดแก้ว
เสียง “เอี๊ยด…เอี๊ยด…” พลันดังขึ้นจากเบื้องหน้า
แสงไฟสลัวเกินไป ผมจึงต้องเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์และส่องไปข้างหน้า
เมื่อแสงไฟจากโทรศัพท์ของผมส่องไปยังปลายสุดของห้องเก็บตัวอย่าง ผมมองเห็นเงาร่างหนึ่งยืนอยู่หน้าตู้กระจก…
มันกำลังพยายามเปิดฝาครอบโลหะที่ปิดอยู่ด้านบนของขวดแก้ว
ฝานั้นทั้งหนักและหนา แต่เงาร่างนั้นยังคงพยายามดึงเปิดมัน
เสียงเสียดสีของโลหะกระทบกับขอบแก้วดังกรีดเข้าไปในโสตประสาทของผม
เมื่อเห็นภาพนั้น หัวใจของผมกระตุกวูบ ถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว
ผี…ปรากฏตัวอีกแล้ว
ผมกำกระบี่กระดูกปลาแน่นขึ้น เตรียมพร้อมรับมือทุกเมื่อ
เงานั่นค่อยๆ หันมาหาผมแล้วยกมือกวักเรียก
แม้ไม่ได้พูดอะไร แต่ความหมายของมันชัดเจน
มันต้องการให้ผมเข้าไปหา
ไม่…หากพูดให้ถูกต้อง มันต้องการให้ผ
