ังเป็นพิเศษ
เมื่อผมมาถึงชั้นใต้ดิน กลิ่นฟอร์มาลินเข้มข้นอบอวลไปทั่วอากาศ
นอกจากนั้นยังมีอีกกลิ่นหนึ่งปะปนอยู่…
กลิ่นเหม็นเน่าของศพ
เบื้องหน้าของผมคือห้องเก็บตัวอย่าง ไอดำพวยพุ่งเข้าไปในห้องนั้น
ผมหายใจแรงเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปข้างในอย่างระมัดระวัง
ภายในห้องเก็บตัวอย่างไม่ได้มืดสนิท ยังพอมีแสงจากหลอดไฟยูวีสีม่วงส่องสลัวอยู่บ้าง
เมื่อกวาดตามองไปรอบๆ ผมเห็นตู้กระจกมากมายเรียงรายอยู่
ภายในตู้เหล่านั้นเต็มไปด้วยตัวอย่างร่างกายมนุษย์และอวัยวะต่างๆ ที่ถูกเก็บรักษา มีทั้งของชาย หญิง เด็ก และผู้ใหญ่ ครบทุกช่วงวัย
เป้าหมายของการเก็บตัวอย่างเหล่านี้ก็เพื่อให้พวกเรานักศึกษาแพทย์ได้ศึกษาสรีระของมนุษย์ ในอนาคตจะได้รักษาผู้ป่วยได้ดีขึ้น
แต่แสงสีม่วงสลัวทำให้ทุกสิ่งดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น และไอดำที่ผมตามมาตลอดก็ถูกบดบังภายใต้แสงนี้
ผมลองเดินไปเปิดสวิตช์ไฟเพื่อใช้แสงสีขาว แต่กลับพบว่ามันไม่ติด
ทุกครั้งที่เปิดไฟ หลอดไฟจะกะพริบสองสามครั้ง ก่อนจะดับลง
นี่ไม่ใช่ปัญหาทางเทคนิค แต่มันคือฝีมือของวิญญาณที่อยู่ในนี้!
เมื่อไฟเปิดไม่ได้ ผมก็ไม่มีทางเลือกอื่น จำต้องตามหาและจัดการมันภายใต้แสงสีม่วงนี้
แม้มันจะอันตรายมาก แต
