่ผมไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว
ผมค่อยๆ ก้าวเดินไปข้างหน้า
ระหว่างที่เดินผ่านตู้เก็บตัวอย่างหลายใบ ผมสังเกตเห็นร่างของเด็กสองคนลอยอยู่ในขวดแก้วขนาดใหญ่ ร่างของพวกเขาถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีในน้ำยาฟอร์มาลิน
บรรยากาศรอบตัวทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจ
กลิ่นฟอร์มาลินฉุนแสบจมูกจนทำให้ผมเวียนหัว และไอดำที่ลอยอยู่ในห้องนี้ก็หาได้ยากขึ้นเรื่อยๆ
การเดินผ่านกลุ่มตัวอย่างร่างมนุษย์เหล่านี้ทำให้ผมรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
และเมื่อผมเดินมาถึงบริเวณกลางห้องเก็บตัวอย่าง
เสียง “ปัง!” ดังขึ้นจากด้านหลัง
ประตูที่เปิดอ้าอยู่ก่อนหน้านี้ปิดลงอย่างแรงทันที!
ผมหันขวับไปมอง รู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง มือที่กำกระบี่กระดูกปลาแน่นอยู่แล้วกำแน่นขึ้นไปอีก
ผมเบิกตากว้าง กวาดสายตาไปทั่วห้อง จับตามองทุกมุมอย่างระแวดระวัง
และในจังหวะนั้นเอง ผมรู้สึกถึงลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่านจากด้านหลัง!
หัวใจผมเต้นแรง รู้ทันทีว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่
ผมหันกลับไปอย่างรวดเร็ว
ที่นั่นเอง ผมเห็นเฉินกั๋วฝูที่หนีไปเมื่อครู่ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังโดยไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย!
เท้าของเขาลอยเหนือพื้น ดวงหน้าบิดเบี้ยวด้วยความอาฆาต
เขาดูน่ากลัวกว่าที่เคยภายใต้แสงสีม่วง
