เป็นคนเลือกที่ตั้ง เอาละ ไปกันต่อเถอะ!”
เมื่อได้ยินอาจารย์พูดเช่นนั้น ผมก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เพราะเรื่องฮวงจุ้ยนั้นผมไม่รู้เรื่องเลย
เมื่อมาถึงห้องพักของผม เตียงที่จางเฉียงเคยอยู่ตอนนี้ว่างเปล่าไร้ร่องรอยคนอาศัย
“อาจารย์ นี่คือห้องของผมครับ นั่นคือเตียงของผม ส่วนเตียงว่างนั่นคือของจางเฉียง เพื่อนที่กลายเป็นวิญญาณเมื่อคืน” ผมพูดพลางเชิญอาจารย์เข้ามาในห้อง
อาจารย์ซ่งเดินสำรวจรอบห้อง ก่อนจะยืนมองเตียงของจางเฉียงอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร
ส่วนผมรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ อาจารย์ซ่งพูดขึ้นว่า “ห้องของนายสะอาดดี ทิศทางก็ดี ไม่มีปัญหาอะไร
“ตอนนี้พาฉันไปดูทะเลสาบที่จางเฉียงจมน้ำตายเถอะ”
“ได้ครับ!” ผมตอบรับทันที จากนั้นพาอาจารย์ออกจากหอพัก
เมื่อเดินลงมาถึงชั้นล่าง ผมสังเกตเห็นว่าอาจารย์ซ่งจ้องมองหอพักหญิงอีกครั้ง คราวนี้เขาขมวดคิ้วหยุดมองอยู่นาน แต่ก็ไม่ได้นานนัก
ผมพาอาจารย์เดินชมพื้นที่พลางแนะนำตึกต่างๆ ให้เขาฟังระหว่างทาง
แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจอะไรเลย จนกระทั่งเรามาถึงทะเลสาบชุ่ยหลิ่ว
ผมชี้ไปที่สะพานขาวเล็กๆ ที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของทะเลสาบแล้วพูดว่า ”อาจารย์ นั่นแหละครับ สะพานที่
