ออาจารย์ซ่งได้ยินว่าอาการของลุงอวี๋คงที่และใกล้จะออกจากโรงพยาบาลแล้ว เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ปากกลับบ่นว่าลุงอวี๋ช่างดวงแข็งเสียจริง
เมื่อเรามาถึงมหาวิทยาลัย เวลาก็ล่วงเลยไปบ่ายสี่โมงกว่า
อาจารย์ซ่งจอดรถแล้วบอกให้ผมพาเขาไปดูหอพักของผมก่อน
ผมพยักหน้าตอบรับทันที เพราะอยากกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าพอดี
ผู้คนในมหาวิทยาลัยเดินขวักไขว่ แต่ไม่มีใครสนใจผมกับอาจารย์ซ่งเลย
ไม่นานนักเราก็มาถึงบริเวณหอพัก
หอพักชายอยู่ทางซ้าย ส่วนหอพักหญิงอยู่ทางขวา
ขณะที่ผมกำลังก้าวเดินไปข้างหน้า ผมสังเกตเห็นว่าอาจารย์ซ่งหยุดเดินและจ้องมองไปทางหอพักหญิง
ผมเห็นเขาหยุด จึงเดินเข้าไปบอกว่า ”อาจารย์ครับ หอพักชายอยู่ทางนี้ครับ”
อาจารย์ซ่งไม่ได้พูดอะไร เพียงพยักหน้าให้ผม แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่หอพักหญิง
ถ้าเป็นคนอื่นเห็นคงคิดว่าอาจารย์ซ่งเป็นพวกชอบมองสาวๆ แต่ผมกลับรู้สึกว่าสายตาของเขาไม่ได้มีความลามกเลย ในทางกลับกัน สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียด
ผมจึงถามต่อว่า “อาจารย์ หอพักหญิงมีอะไรผิดปกติหรือเปล่าครับ”
คราวนี้เขาหันกลับมามองผมก่อนโบกมือพลางพูดว่า “แค่มองดูน่ะ ฮวงจุ้ยของตึกนี้ไม่ค่อยดีเลย ไม่รู้ว่าไอ้โง่ที่ไหน
