้ไขจนหมดจดอย่างแน่นอน
หลังพูดจบ ลุงอวี๋ตบไหล่ผมเบาๆ
ตอนแรกผมยังกังวลอยู่บ้างว่าลุงอวี๋จะโกรธหรือไม่พอใจที่ผมไปเป็นศิษย์ของอาจารย์ซ่ง เพราะเขาเคยบอกว่าไม่ลงรอยกับอาจารย์ซ่ง แต่ลุงอวี๋กลับใจกว้างกว่าที่ผมคิดไว้มาก
เขาไม่ได้ถือโทษโกรธเคืองผมเลย กลับกัน เขายังรู้สึกยินดีกับผม
ลุงอวี๋บอกว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมามีคนอยากเป็นศิษย์ของอาจารย์ซ่งมากมาย แต่ไม่มีใครประสบความสำเร็จเลยสักคน ทว่าผมกลับบังเอิญได้เป็นศิษย์ของเขา ถือว่าโชคชะตานำพา
หลังจากพูดคุยเสร็จ ลุงอวี๋ยังถามผมด้วยว่าใช้เงินค่ารักษาไปเท่าไร เขาจะช่วยจ่ายให้ แล้วหยิบบัตรเอทีเอ็มของตัวเองออกมา
แต่ลุงอวี๋ช่วยผมถึงขั้นยอมเสี่ยงชีวิต ผมจะรับเงินจากเขาได้อย่างไร
ผมปฏิเสธเสียงแข็งและบอกว่าไม่จำเป็น ถึงจะต้องเป็นหนี้บัตรเครดิต ผมก็ยังอยากตอบแทนบุญคุณลุงอวี๋
สุดท้ายผมบอกลุงอวี๋ว่าอาจารย์กำลังรออยู่ข้างล่าง และขอให้เขาพักผ่อนฟื้นฟูร่างกายให้เต็มที่ก่อนจะออกจากห้องผู้ป่วย
เมื่อกลับขึ้นรถ อาจารย์ซ่งเพียงถามอย่างไม่ใส่ใจว่า ลุงอวี๋ตายหรือยัง
แม้ดูเหมือนเขาไม่สนใจอะไร แต่ผมสัมผัสได้ว่าอาจารย์ซ่งยังห่วงใยลุงอวี๋อยู่
ผมตอบไปตามความจริง
เมื่
