เต็มที่
อาจารย์ซ่งค่อยๆ จุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ ระหว่างที่ควันบุหรี่ลอยออกมา เขาเอ่ยด้วยเสียงเรียบนิ่ง
“สี่มหาเคราะห์ ประกอบด้วย ฆาต คม ภัย และร้าย
“ ‘ฆาต’ เป็นตัวแทนของเพียนกวน[1] มีมากไป จะขาดคุณธรรมและความรู้สึกผิดชอบ
“ ‘คม’ เป็นตัวแทนของหยางเริ่น[2] มีมากไป จะแข็งกร้าวและหัวแข็ง
“ ‘ภัย’ เป็นตัวแทนของซ่างกวน[3] มีมากไป จะไร้ระเบียบไม่ฟังใคร
“ ‘ร้าย’ เป็นตัวแทนของเพียนอิ้น[4] มีมากไป จะเต็มไปด้วยความเห็นแก่ตัว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผมรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว แม้จะไม่เข้าใจว่า ‘เพียนกวน’ หรือ ‘หยางเริ่น’ หมายถึงอะไร แต่สิ่งที่ตามมาอย่าง ‘ขาดคุณธรรม’ ‘ไร้ระเบียบ’ และ ‘เห็นแก่ตัว’ ฟังดูไม่น่าพิสมัยเลย
แต่ผมไม่ได้พูดอะไรออกไป เพียงแค่ตั้งใจฟังต่อไป
อาจารย์ซ่งหยุดพักเล็กน้อย พ่นควันออกมาอีกครั้ง ก่อนเอ่ยต่อ “เมื่อมีสี่เทพแห่งเภทภัยนี้ในดวงชะตา ความเสียหายจะรุนแรงมาก เจ้าของดวงชะตาไม่เพียงแค่ต้องเผชิญกับความทุกข์ยาก ยังส่งผลร้ายต่อพ่อแม่และมิตรสหาย…”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ เขาจ้องผมด้วยสายตาที่แฝงความหมายลึกซึ้ง และผมก็อดคิดถึงต้นกำเนิดและสถานการณ์ของตัวเองไม่ได้
ตั้งแต่เด็กจนโต ผมรู้สึกว่าตัวเองโชคไม่เคยเข้าข้าง ชีวิตเต็มไปด้วยความท
