ียบ และความเห็นแก่ตัวล้วนเป็นกฎแห่งการอยู่รอดในสายงานของเรา นายเกิดมาเพื่อเดินบนเส้นทางนี้โดยแท้…”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผมก็เบิกตากว้างอย่างห้ามไม่ได้
ตอนนี้ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมอาจารย์ซ่งถึงดูตื่นเต้นเมื่อเห็นวันเดือนปีเกิดของผม และทำไมเขาถึงเสนอจะรับผมเป็นศิษย์อย่างง่ายดาย
ที่แท้ แม้ดวงชะตาของผมจะอ่อนแอ แต่กลับทรงพลังในสายงานนี้
ดวงชะตาของผมนั้นเหมาะสมกับการทำงานเกี่ยวกับสิ่งเร้นลับอย่างยิ่ง
ผมสูดลมหายใจลึก พลางย้อนคิดถึงความพยายามตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ดูเหมือนผมคงต้องละทิ้งความฝันในการเป็นหมอ แล้วหันมาเป็นคนเก็บศพผู้ใช้ชีวิตท่ามกลางศพและภูตผีเสียแล้ว
แม้ในใจผมจะไม่อยากยอมรับ แต่ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
ในเมื่อเปลี่ยนแปลงไม่ได้ก็ต้องยอมรับมันให้เป็น
ผมสงบใจลง ก่อนถามอาจารย์ซ่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“อาจารย์ซ่ง การเป็นคนเก็บศพหาเงินได้ไหม”
อาจารย์ซ่งที่ดูเหมือนกำลังสังเกตปฏิกิริยาของผมอยู่ก็ถึงกับสำลักควันบุหรี่ทันทีเมื่อได้ยินคำถามของผม
“แค็กๆๆ นาย…เจ้าหนูนี่จริงๆ เลย…แต่ขอบอกไว้เลยนะ รายได้ในสายงานนี้ไม่ได้ต่ำกว่าอาชีพหมอเลย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผมก็เบาใจขึ้น แม้จะไม่ได้เป็นหมออย่างที่ฝัน
