ไว้ แต่หากสามารถหาเงินได้ ก็พอจะช่วยดูแลคุณปู่ในยามแก่เฒ่าได้
แต่เมื่อผมนึกถึงคำพูดของจางเฉียงก่อนเขาจากไป ผมจึงหันไปพูดกับอาจารย์ซ่งว่า
“อาจารย์ซ่ง ตอนที่ผมส่งจางเฉียงไปเมื่อครู่ เขาบอกผมว่าก่อนเขากลับมา อาจารย์วิชากายวิภาคที่จมน้ำตายของพวกเราเป็นคนบอกให้เขาพาผมกลับไปด้วย เขาจึงบอกให้ผมระวังตัว ไม่แน่ว่าอาจารย์อาจมาหาผมด้วยตนเอง”
เมื่ออาจารย์ซ่งได้ฟัง เขากลับโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “เรื่องเล็กน้อย ถ้าเขามาจริงๆ ก็ดี จะได้ถือโอกาสเอาพรจากเขามาล้างสี่มหาเคราะห์ของนาย พรุ่งนี้ฉันจะไปมหา’ลัยกับนาย จะดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ และถือโอกาสช่วยดูเรื่องแฟนเก่าของนายด้วย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของผมก็เปล่งประกายขึ้นมาด้วยความดีใจ แม้ผมจะไม่ได้สนใจเรื่องครูที่จมน้ำตายนัก แต่กลับตื่นเต้นที่จะได้รู้ข่าวของแฟนเก่าของผม ไป๋เสี่ยวอวี่
แม้เธอจะเป็นผี แต่เธอก็ไม่เคยทำร้ายผม มิหนำซ้ำตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เธอยังช่วยผมสั่งสมพรและต่อชีวิตให้ผมอยู่เสมอ
วิญญาณชายชราที่ศาลากลางสวนบอกว่า เธอเองก็มีปัญหาและไม่อาจช่วยตัวเองได้
ผมอยากรู้ว่าเธอกำลังเผชิญกับอะไร และถ้าทำได้ ผมอยากให้อาจารย์ซ่งช่วยเธอด้วย
