็ไม่อาจเสียเวลาไปมากกว่านี้ได้
เมื่อมาถึงสี่แยก ผมก็ทำตามที่อาจารย์ซ่งบอก ปักธูปลงที่พื้นให้เรียบร้อย
จางเฉียงหันมามองผมเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมกับเอ่ยคำลาว่า “เจียงหนิง ฉันไปละนะ จะรอนายอยู่ข้างล่าง”
คำพูดนั้นเล่นเอาผมแทบจะหลุดด่าออกมา ไอ้หมอนี่ กำลังแช่งให้ผมตายหรือไง
จางเฉียงเห็นผมกลอกตาใส่ ก็รีบหัวเราะแก้เก้อ ก่อนพูดว่า “ล้อเล่นน่ะ นายลงมาช้าหน่อยก็ได้ ฉันไปละ”
พวกเราชนหมัดกันเบาๆ ก่อนที่จางเฉียงจะเดินไปทางทิศตะวันตก ผมยืนมองเขาและเอ่ยตามที่อาจารย์ซ่งบอกไว้
“ธุลีคืนสู่ธุลี ดินคืนสู่ดิน ผู้ล่วงลับเดินทางสู่ปรภพ จางเฉียง จงไปสู่สัมปรายภพ”
สิ้นคำพูด ลมเย็นยะเยือกก็พัดมาที่สี่แยกนั้น ลมพัดจากทิศตะวันตกราวกับจะพาจางเฉียงจากไป
แต่ก่อนที่เขาจะลับตาไป จางเฉียงกลับหันมามองผมเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมตะโกนบอกว่า
“เจียงหนิง ตอนที่ฉันกลับมา ฉันได้ยินเสียงอาจารย์เฉินแว่วๆ อีกครั้ง เขายังบอกให้ฉันรีบพานายกลับไปที่ห้องชันสูตร นายต้องระวังให้ดีนะ! เขาอาจจะมาหานายก็ได้ จำไว้ให้ดีล่ะ…”
พูดจบ ลมก็ยิ่งพัดแรงขึ้น ร่างของจางเฉียงค่อยๆ เลือนหายไป พร้อมกับเสียงของเขาที่ค่อยๆ เบาลงเรื่อยๆ แม้เขาจะเดินไปแค่ไม่กี
