ได้ หรืออย่างน้อยก็เก็บเบ็ดกลับบ้าน
แต่จู่ๆ ก็ได้ยินเสียง “ซ่า!”
ชายชราคนนั้นดึงคันเบ็ดขึ้นมาทันที พร้อมตะโกนด้วยความตื่นเต้น “ฮ่าๆ! ในที่สุดก็ติดเบ็ด! ติดเบ็ดแล้ว!”
เขาดูดีใจมาก
นักตกปลารอบๆ พากันชะโงกหน้ามาดู
แต่เพียงเสี้ยววินาที ก็มีเสียง “ผึง!”
สายเบ็ดขาด
เสียงหัวเราะ “หึๆๆ” ดังขึ้นจากนักตกปลาคนอื่นๆ
ชายชราหันไปมองพวกเขาด้วยแววตาโกรธจัด ก่อนจะตะโกนด่าเสียงดัง “พวกแกหัวเราะอะไรกัน! เสนียดซะจริง!”
นักตกปลาคนอื่นดูเหมือนจะรู้ว่าเขาเป็นคนขี้โมโห เลยพากันเบือนหน้าหนีไม่อยากยุ่ง
ชายชรายังคงบ่นอุบพลางใส่เหยื่อใหม่ในเบ็ด “ซวยชะมัด กว่าจะติดเบ็ดที ยังมาเสียไปอีก!”
แต่จู่ๆ ผมสังเกตเห็นว่าคันเบ็ดอีกคันของเขากำลังขยับ แต่ซ่งซือโถวที่กำลังนั่งยองๆ มัดเบ็ดอยู่นั้นกลับไม่เห็น
ผมรีบร้องเตือน “คุณลุงครับ! ปลา…ปลาติดเบ็ดแล้ว!”
ซ่งซือโถวเงยหน้าขึ้นมามองผมทันที เมื่อเขาสบตากับผม กลับดูนิ่งงันไปครู่หนึ่ง
เขาไม่ได้รีบไปหยิบคันเบ็ดที่ติดปลา กลับขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนหรี่ตามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสีหน้าแปลกใจ
ผมเห็นว่าเขายังไม่ขยับตัว จึงพูดซ้ำ “คุณลุงครับ ปลาติดเบ็ดแล้ว!”
เมื่อได้ยินผมพูดอีกครั้ง
