ไม่กลัวแดดเลย อากาศร้อนขนาดนี้ คนอื่นล้วนกางร่มกันแดด มีเพียงเขาคนเดียวที่นั่งตากแดดตกปลา
เขาตกปลาตั้งแต่เช้าจนถึงบ่าย พอหิวก็แค่หยิบหมั่นโถวสองลูกขึ้นมากิน
ผมไม่เห็นเขาลุกออกจากจุดที่ตกปลาเลยสักครั้ง ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงได้ผอมและดำแบบนี้
ที่สำคัญ ถ้าใครทำเสียงดังแถวๆ นั้น เขาจะหันไปตะโกนด่าคนนั้นทันที นักตกปลารอบๆ เลยพากันอยู่ห่างจากเขา
คนอื่นๆ อย่างน้อยก็ยังมีปลาติดเบ็ดกันบ้าง ทว่าซ่งซือโถวที่มีเบ็ดตั้งเจ็ดแปดคันกลับไม่มีวี่แววว่าจะได้ปลาเลย
ผมเองก็ได้แต่นั่งอยู่ท่าเรือ รอโอกาสที่จะเข้าไปหา คิดว่าคงต้องรอให้เขาตกปลาเสร็จ หรือรอให้เขาตกปลาได้เสียก่อนถึงจะเข้าไปได้ ผมนั่งรอแล้วรอเล่า ตั้งแต่เช้าจนถึงเย็น แม้จะง่วงแค่ไหน ผมก็ไม่กล้าหลับ…
ผมคอยสังเกตเขาตลอดเวลา เพราะถ้าจะเอาชีวิตรอด ผมต้องหาจังหวะที่เหมาะสมให้ได้ ถ้าเผลอหลับแล้วพลาดโอกาสไป คืนนี้ผมคงไม่รอดแน่ แม้จะทั้งเหนื่อยทั้งง่วง แต่ผมก็เดินออกไปไม่ได้
พอเห็นว่าพระอาทิตย์ใกล้จะตกดินแล้ว แต่เขายังไม่มีทีท่าว่าจะเก็บของกลับบ้าน ผมก็เริ่มอยู่ไม่สุข
ผมเดินวนเวียนอยู่ไม่ไกลด้านหลังเขา พร้อมทั้งอธิษฐานในใจให้เขาโชคดีตกปลา
