อวี๋ ผู้เก็บศพ ซ่งเต๋อไฉ ปรมาจารย์ตัวจริง
เพียงแต่ไม่คิดเลยว่าการเจอเขาครั้งแรก จะอยู่ท่ามกลางบรรยากาศ ‘สุดเผ็ดร้อน’ เช่นนี้
เฉาเมิ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ หัวเราะแห้งๆ อย่างกระอักกระอ่วน “อย่าดูถูกเขาไป ถึงจะเป็นแบบนี้ แต่เขามีฝีมือจริงๆ ศพที่ไม่มีใครเก็บได้ เขาจัดการได้หมด ชื่อเสียงของเขาดังมาก คนแถวนี้เรียกเขาว่า ‘ซ่งซือโถว’ หมายถึง ‘หัวหน้าศพ’ นั่นแหละ แต่เขาเป็นคนที่นิสัยประหลาดและอารมณ์ร้อนหน่อย”
ผมพยักหน้ารับและจดจำหน้าตาของเขาไว้
เฉาเมิ่งพูดต่อ “งั้นผมไม่เดินไปกับนายแล้ว ถ้าเขาเห็นว่าผมมากับนาย เขาคงไม่ช่วยนายแน่ จำที่ผมบอกไว้ อย่าเข้าไปคุยกับเขาตอนเขากำลังตกปลา และอย่าเหยียบเงาของเขา”
“รับทราบครับพี่เฉา ขอบคุณมาก” ผมตอบอย่างนอบน้อมแล้วเตรียมตัวเดินเข้าไปหาซ่งเต๋อไฉด้วยตัวเอง…
เฉาเมิ่งพยักหน้ารับก่อนหันหลังเดินจากไป
หลังจากเฉาเมิ่งจากไป ผมก็นั่งรออยู่ที่ท่าเรือ
ผมไม่กล้าเดินเข้าไป เพราะตามที่เฉาเมิ่งบอก ซ่งเต๋อไฉเกลียดการถูกขัดจังหวะเวลาตกปลา ดังนั้นผมจึงไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว
เห็นว่ายังเช้าอยู่ ผมเลยหามุมร่มๆ ที่ท่าเรือเพื่อนั่งรอ ระหว่างนั้นผมสังเกตว่า ซ่งซือโถวหรือหัวหน้าศพคนนี้ ท่าทางจะ
