ยังไง
ผมพยายามสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อสงบอารมณ์ของตัวเอง ตอนนี้สิ่งสำคัญคือ ดูแลลุงอวี๋ให้ดี รอจนกว่าเขาจะฟื้น แล้วค่อยว่ากัน!
เมื่อซื้อของเสร็จและกลับขึ้นไปบนห้อง ลุงอวี๋ตื่นแล้ว เมื่อเขาเห็นผมกลับมาก็พยายามลุกขึ้นนั่งอย่างลำบาก
“ลุงอวี๋ ดื่มอะไรหน่อยไหมครับ” ผมพูดพร้อมส่งเครื่องดื่มให้ ลุงอวี๋รับไปจิบเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าให้ผมปิดม่านรอบเตียง ผมทำตามอย่างรวดเร็ว
จากนั้นลุงอวี๋ก็พูดขึ้นว่า “เสี่ยวเจียง ลุงก็แค่พ่อครัวธรรมดา ไม่มีวิชาอะไรมากมาย สิ่งที่ตามรังควานนายมันยิ่งร้ายกาจขึ้นทุกวัน ตอนนี้เกินความสามารถของลุงไปแล้ว”
ผมฟังแล้วขมวดคิ้วแน่น ใจหนึ่งก็รู้สึกผิดที่ลุงอวี๋ต้องมาลำบากเพราะผม ทั้งยังเกือบเอาชีวิตไม่รอด ผมพยายามฝืนยิ้มปลอบใจเขา “ไม่เป็นไรหรอกครับลุงอวี๋ น้ำใจที่ลุงช่วยผม ผมจำได้ขึ้นใจ ถ้าต้องเผชิญหน้า ผมก็จะไม่หนีแล้วละครับ”
ผมพูดพร้อมรอยยิ้มแห้ง แต่ลุงอวี๋มองผมอย่างเข้าใจ ก่อนจะโบกมือเล็กน้อย “นายเป็นเด็กที่มีน้ำใจดี ลุงจะชี้ทางให้ ถ้านายไปตามที่ลุงบอก เรื่องนี้ต้องจบได้แน่”
ผมได้ยินดังนั้นดวงตาก็สว่างวาบ ความหวังที่เกือบหมดสิ้นไปกลับมาลุกโชนอีกครั้ง “จริงเหรอครับ
