กำลังยืดคอมองมาทางพวกเราอย่างสงสัย
แล้วทันใดนั้น เสียงไก่ขันดังลั่นขึ้นมา
“เอ้กอีเอ้ก เอ้ก...!” เสียงนั้นดังก้องไปทั่วบริเวณ ทำให้บรรยากาศที่หนักอึ้งถูกทำลายลงในทันที…
จางเฉียงที่บีบคอผมอยู่ จู่ๆ ก็สะดุ้งเหมือนถูกฟ้าผ่า
ร่างกายเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ดวงตาสีดำสนิทเปลี่ยนเป็นสีเทาในทันที และยังปรากฏรูม่านตาขึ้นมาอีกครั้ง
กรงเล็บที่บีบคอผมคลายออกทันที
“ตุ้บ!” ร่างของผมล้มลงไปนอนกับพื้นอย่างหมดแรง
จากนั้นผมก็เห็นจางเฉียงค่อยๆ ยื่นมือไปดึงมีดหัวมังกรที่ปักอยู่บนหน้าผากของเขาออกมา ก่อนจะโยนมันทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ
ใบหน้าครึ่งที่ถูกฟันและรอยแผลใหญ่บนร่างกายของเขาฟื้นคืนสภาพเดิมโดยอัตโนมัติ
เขายืนนิ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่แม้แต่จะมองผมหรือลุงอวี๋
แล้วเขาก็หมุนตัวกลับ เดินกระย่องกระแย่งไปทางประตูดาดฟ้า ก่อนจะหายตัวไปในความมืด
ลุงอวี๋ที่ยังคงกดแผลที่คอไว้ค่อยๆ ลุกขึ้นมาด้วยความยากลำบาก เมื่อเห็นจางเฉียงจากไป เขาก็หัวเราะออกมาด้วยความดีใจ
“ฮ่าๆๆ! ไก่ขันแล้วละเสี่ยวเจียง! เราปลอดภัยแล้ว! ปลอดภัยแล้ว!”
เสียงลุงอวี๋เต็มไปด้วยความยินดี ผมเองที่เริ่มรู้สึกมีแรงกลับคืนมาเล็กน้อยก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนด
