้วยความลำบาก
ทันทีที่ผมลุกขึ้น สิ่งแรกที่ทำคือมองไปยังดาดฟ้าของอาคารข้างเคียงที่ครู่ก่อนเห็นชายในชุดสีเหลือง แต่กลับพบว่ามันว่างเปล่า
แม้กระทั่งกลิ่นฟอร์มาลินที่เคยโชยมาก็หายไปหมดสิ้น
แต่สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือการรักษาบาดแผลของลุงอวี๋ให้เร็วที่สุด!
ลำคอของลุงอวี๋มีรอยแผลลึกจากกรงเล็บ เลือดไหลเปียกเสื้อจนชุ่ม ใบหน้าของเขาซีดขาวจนดูน่ากลัว
หากไม่ได้ห้ามเลือดและเข้ารับการรักษาอย่างเร่งด่วน ลุงอวี๋อาจเสียเลือดมากจนเกิดภาวะช็อกและอาจถึงขั้นเสียชีวิต
“ลุงอวี๋ อย่าพูดอะไรนะ เดี๋ยวผมจะพาไปโรงพยาบาล” ผมพูดพลางถอดเสื้อของตัวเองออกมาใช้แทนผ้าพันแผล ก่อนจะนำมากดแผลไว้เพื่อห้ามเลือด
ผมเสียบมีดหัวมังกรกลับเข้าฝักโดยไม่รีรอ จากนั้นก็แบกลุงอวี๋ขึ้นหลัง แม้เขาจะพยายามบอกว่า “ลุงไม่เป็นไร ปล่อยลุงลงเดินเถอะ”
แต่ผมไม่มีทางปล่อยเขาแน่นอน เพราะบาดแผลที่ลำคอซึ่งเต็มไปด้วยเส้นเลือด หากขยับตัวมาก เลือดจะยิ่งไหลไม่หยุด
“ลุงอวี๋ เงียบไว้ก่อน กดแผลให้แน่น ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้…”
เมื่อวิ่งลงมาถึงชั้นเจ็ด ผมสังเกตเห็นว่าประตูห้องที่เคยเปิดอยู่ตอนนี้ปิดสนิท ผมจึงเร่งฝีเท้า กลัวว่าผียายเฒ่าจะออกมา
