กนั้นก็สูดลมหายใจลึกอย่างแรง ราวกับจะดึงอะไรบางอย่างเข้าไปในตัว
ผมรู้สึกหนาวเยือกไปทั้งร่าง เหมือนกับว่าหัวใจและเครื่องในของผมกำลังจะถูกดึงออกไป
โชคดีที่ลุงอวี๋ถือมีดหัวมังกรแล้วก้าวมายืนขวางหน้า
ทันใดนั้นจางเฉียงก็สูดลมหายใจอีกครั้ง เปลวไฟในกองไฟเริ่มไหวไปทางเขา พร้อมกับท้องและแก้มของเขาที่พองขึ้นอย่างรวดเร็วเหมือนกับคางคกตัวใหญ่
เมื่อเห็นภาพนั้น ผมก็เข้าใจในทันทีว่าเขาตั้งใจจะทำอะไร…
เขาต้องการเป่ากองไฟตรงหน้าเราให้ดับ!
ผมรีบพูดออกไปทันที “ลุงอวี๋ ไอ้บ้านี่จะดับกองไฟของเรา!” ลุงอวี๋เห็นท่าไม่ดี ก็ขว้างขวดพลาสติกที่ลุกไหม้อยู่ในมือออกไปทางจางเฉียงทันที
แต่ในวินาทีที่ไฟกำลังจะสัมผัสตัวเขา จางเฉียงกลับอ้าปากกว้างอย่างน่าประหลาดใจ ปากของเขากว้างจนแทบจะใส่ตุ้มน้ำหนักลงไปได้
จากนั้นเสียง “ฮู้…ฮู้…” ดังขึ้น เขาเริ่มเป่าลมอย่างแรงไปที่กองไฟตรงหน้าเรา
ขวดพลาสติกที่ลุงอวี๋ขว้างออกไปถูกลมจากปากของจางเฉียงพัดกลับมาทางเรา ความเย็นที่ตามมาราวกับลมหิมะในฤดูหนาว
กองไฟตรงหน้าเราเริ่มวูบไหวจนแทบดับ เสียง “ปุๆๆ” ดังขึ้นตามมาพร้อมเปลวไฟที่มอดไปกว่าครึ่ง
ถ้าปล่อยให้จางเฉียงเป่ากองไฟจนดับหมด พ
