ันคือจางเฉียง ผีจมน้ำ ที่ตามหลอกหลอนผมมาตลอดทั้งคืน
เขาเพิ่งก้าวขึ้นมาบนดาดฟ้า แต่กลับหยุดยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมาที่เราด้วยสายตาว่างเปล่า
ใบหน้าของเขากลับมาบวมฉุเหมือนตอนที่ผมเห็นเขาครั้งแรกในคืนนี้ สองตาไร้ชีวิตและไร้ความรู้สึกจ้องตรงมาที่ผม
ผมกับลุงอวี๋ต่างรู้สึกตึงเครียด แต่ไม่มีใครพูดหรือขยับตัว
ผ่านไปไม่กี่วินาที จางเฉียงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบไร้อารมณ์ว่า “เจียงหนิง ได้เวลาไปกับฉันแล้ว อาจารย์เร่งมาอีกแล้ว”
น้ำเสียงนั้นไม่มีความรู้สึกใดๆ แต่ทำเอาผมรู้สึกสะอิดสะเอียนจนใจสั่น
“ฉันเป็นคนเป็น ใครจะไปกับแกกัน ไสหัวไปไกลๆ เลย ไอ้เวร!” ผมตะโกนด่ากลับไปอย่างเดือดดาล
ถ้าผมตามเขาไป มีแต่ต้องตายสถานเดียว!
จางเฉียงเห็นผมไม่ขยับ ก็เริ่มก้าวเดินเข้ามาหาทีละก้าว ท่าทางของเขาแปลกประหลาดอย่างมาก ทุกครั้งที่เขาก้าวเท้า น้ำก็หยดลงพื้นเป็นทาง
ในที่สุด เขาหยุดอยู่ตรงหน้าเราที่ระยะประมาณสองเมตร แสงไฟสะท้อนใบหน้าของจางเฉียง ทำให้ยิ่งดูน่าขนลุก แต่ที่น่าประหลาดคือ เขาไม่มีเงาเลย
เขาจ้องมองกองไฟด้วยสายตาว่างเปล่า ร่างกายเหมือนเริ่มละลาย น้ำหยดไหลออกมาเรื่อยๆ จนพื้นเต็มไปด้วยแอ่งน้ำ
จางเฉียงนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จา
