..ตึก...ตึก...”
เสียงนั้นค่อยๆ ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนหยุดลงที่หน้าประตูห้องน้ำ
จากนั้นเสียงแหบพร่าของหญิงชราก็ดังขึ้นอีกครั้งว่า “เข้าห้องน้ำนานจริงนะ ข้างนอกยังมีคนรอพวกเธออยู่!”
คำพูดที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ทำเอาผมกับลุงอวี๋ตื่นตัวจนเส้นประสาทตึงไปทั้งร่าง
ผมไม่กล้าพูดอะไร แต่ลุงอวี๋กลับตอบออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบว่า “คุณป้าครับ วันนี้ท้องเสีย นั่งนานหน่อย”
หลังจากลุงอวี๋พูดจบ ทุกอย่างด้านนอกก็กลับมาเงียบอีกครั้ง
ผ่านไปประมาณสิบกว่าวินาที เสียงฝีเท้าก็ค่อยๆ เดินห่างออกไป
ในขณะเดียวกันเสียงหญิงชราเอ่ยพึมพำดังแผ่วๆ ตามมาว่า “ผู้ชายตั้งสองคน เข้าไปเข้าห้องน้ำด้วยกันแล้วยังอยู่นานขนาดนี้ ไม่อายกันบ้างหรือไง”
เสียงเบามากจนผมฟังได้ไม่ชัดเจน แต่ดูเหมือนว่าพวกเราจะรอดไปได้ในครั้งนี้
แต่เพียงหนึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงฝีเท้า “ตึก…ตึก…ตึก” ก็กลับมาอีกครั้ง…
จากนั้นเสียงหญิงชราแหบพร่าก็ดังขึ้นอีกครั้งจากหน้าห้องน้ำ พูดกับเราว่า “คนส่งอาหาร ฉันถามหน่อย อาหารฉันอยู่ไหน”
อาหาร? ผมกับลุงอวี๋ไม่มีอะไรที่เรียกว่าอาหารติดตัวมาเลย
การมาที่นี่ก็เพื่อหลบภัย ใช้ห้องอาถรรพ์นี้หลบหนีจากการตามติดของจางเฉ
