งบีบคอผมแน่นจนหายใจไม่ออก ดวงตาของเขาไร้แวว สีหน้าแข็งทื่อ และปากก็เอ่ยซ้ำๆ ว่า “ไปกับฉัน! ไปกับฉัน!”
ขาข้างหนึ่งของผมลุยลงไปในน้ำแล้ว อีกเพียงก้าวเดียว ผมจะถูกเขาลากลงน้ำ และจมน้ำตายในที่สุด
ในจังหวะวิกฤตสุดท้ายนี้ ผมไม่สนใจอะไรอีกต่อไป
“ฉัวะ!” ผมดึงมีดหัวมังกรออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเล็งไปที่ใบหน้าของจางเฉียง และฟันลงไปเต็มแรง
จางเฉียงที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมเหมือนคนไม่มีสติ เขาไม่หลบเลยแม้แต่น้อย
มีดของผมฟันลงไปกลางใบหน้าของเขาเต็มๆ แต่เขากลับไม่หลุดเสียงร้องเจ็บปวดออกมาเลย แผลนั้นไม่มีเลือดไหล แต่เขาก็หยุดเดินทันที
จางเฉียงยังถามกลับด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อว่า “ทำไมถึงฟันฉัน”
พูดจบ เขายิ่งบีบคอผมแน่นขึ้นไปอีก ผมรู้สึกได้ถึงปลายเล็บของเขาที่จิกลึกลงไปในผิวหนังของผม
รู้สึกเหมือนกระดูกคอของผมกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ
ผมไม่สามารถหายใจได้อีกต่อไป แต่ตอนนี้ดวงตาของผมแดงก่ำด้วยความโกรธ
“นายจะฆ่าฉัน ก็อย่าหวังว่าฉันจะยอมตายโดยไม่สู้!”
ผมกัดฟันเผชิญหน้ากับเขาด้วยความสิ้นหวัง!
ผมตะโกนออกมาด้วยเสียงแหบพร่า ราวกับระบายความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในใจ
“นายอยากให้ฉันตายใช่ไหม ถ้างั้นฉันก็จะฟันนายให้ต
