ายเหมือนกัน!”
พูดจบ ผมดึงมีดหัวมังกรที่เฉาะอยู่บนหน้าของจางเฉียงออกมา แล้วฟันไปที่มือของเขาที่กำลังบีบคอผม
“ฉัวะ!” เสียงเหมือนฟันลงไปบนต้นกล้วย
มือผีของจางเฉียงที่กำคอผมไว้ถูกฟันขาดในทันที ทันใดนั้นเสียง “ตุ้บ!” ดังขึ้น พร้อมกับไฟวิญญาณสีเขียวลุกวาบขึ้นมา ก่อนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ผมไอออกมาสองครั้งด้วยความเจ็บ ก่อนจะรีบกระโดดกลับขึ้นฝั่งทันทีเพื่อเพิ่มระยะห่างระหว่างตัวเองกับจางเฉียง
แต่จางเฉียงยังคงมีสีหน้าทึ่มทื่อเรียบเฉย แม้ว่าใบหน้าของเขาจะมีรอยแผลยาวจากมีด และมือข้างหนึ่งก็ถูกฟันขาดไปแล้ว เขากลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ไม่มีเสียงร้องเจ็บปวดแม้แต่น้อย
เขายังพูดด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อเหมือนเดิมว่า “ไปกับฉัน ไปเจออาจารย์ด้วยกัน”
พูดจบ เขาเริ่มเดินตรงมาหาผมอีกครั้งด้วยท่าทางก้าวย่างที่เยือกเย็นและน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวเขาเต็มไปด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น และความเย็นยะเยือกที่จับต้องได้ทำให้ผมหวาดกลัวอย่างมาก
แต่ในความกลัวนั้น ผมหยิบมีดหัวมังกรขึ้นมาอีกครั้ง ชี้ไปที่เขาแล้วตะโกนออกไปว่า “กลับไปหาพระแสงอะไรล่ะ! นายตายไปแล้ว จะมายุ่งกับฉันทำไมอีก! ถ้าขืนเข้ามาอีก ฉันจะสู้กับนายให้ตายกันไปข้าง!”
ใ
