เธอบอกว่าเผื่อฝนตก
ถ้าเป็นแบบนี้ ผู้หญิงน่ากลัวที่ขับไล่วิญญาณในศาลาเมื่อคืนคงไม่ใช่ใครอื่น นอกจากเสี่ยวอวี่ แฟนเก่าของผม
แต่…ทำไมเธอถึงช่วยผม แล้วทำไมถึงไม่ยอมให้ผมเจอหน้าเธอ
นอกจากนี้ วิญญาณชายชรายังพูดว่า ‘เธอเองก็คงเอาตัวไม่รอด’ หมายความว่ายังไงกัน
ผมถามต่อทันที “แล้วที่แกบอกว่าเธอเอาตัวไม่รอด หมายความว่ายังไง”
วิญญาณชายชราถูกผมข่มขู่จนต้องอ้าปากจะตอบ
แต่ทันใดนั้น เขากลับหยุดนิ่ง สายตาจ้องมาที่ด้านหลังของผม พร้อมกับแสดงสีหน้าหวาดกลัวสุดขีด
“อ๊าก! อ๊าก...” เขาร้องออกมาด้วยเสียงสั่นสะท้าน
พร้อมกันนั้น ผมก็รู้สึกได้ว่าที่แผ่นหลังของตัวเองเย็นวาบ
มีลมหายใจที่ส่งกลิ่นเหม็นคาวโชยมา พร้อมกับความรู้สึกเหมือนมีน้ำเย็นๆ หยดลงมาที่ต้นคอ
“ติ๋ง…ติ๋ง…”
ความเย็นยะเยือกและกลิ่นเหม็นคาวนั้นทำให้ผมตัวแข็งทื่อ
ตอนนี้ผมรับรู้ได้ชัดเจนว่ามี ‘บางอย่าง’ กำลังยืนอยู่ข้างหลังผม
ไม่ทันที่ผมจะได้ตอบสนอง มือเย็นเฉียบซีดขาวก็วางลงบนไหล่ของผม
พร้อมกับเสียงกระซิบเย็นยะเยือกดังขึ้นที่ข้างหู “เจียงหนิง…ฉันตามหานายมาสองวันแล้ว…”
ทันทีที่ได้ยิน ผมรู้สึกเหมือนเลือดในตัวหยุดไหล และร่างกายก็เย็นเฉียบไปทั้งตัว
เสียง
