นั้นเป็นเสียงของจางเฉียง…
จางเฉียงปรากฏตัวอย่างไร้ร่องรอย เขาขึ้นมาจากทะเลสาบโดยไม่มีใครทันสังเกต ก่อนจะมายืนอยู่ข้างหลังผม ร่างกายผมสะท้านไปสองครั้ง และไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
เพราะด้วยหางตาผมเห็นว่า มือที่วางอยู่บนไหล่ของผมนั้นมีเล็บยาวแหลมคมขาวโพลนยื่นมาเฉียดลำคอ
ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาจะกัดหรือไม่ แค่ผมขยับตัวไม่ระวัง เล็บแหลมคมเหล่านั้นก็พร้อมจะเสียบทะลุคอได้ทันที
“จาง…จางเฉียง…”
ผมเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เหงื่อเย็นผุดเต็มใบหน้า และตอนนี้ผมก็ไม่ได้สนใจวิญญาณชายชราที่อยู่ใต้ร่างอีกแล้ว
จางเฉียงที่ยืนอยู่ข้างหลังผมสูดลมหายใจลึกสองครั้งอย่างแรง
ทุกครั้งที่เขาสูดหายใจ ผมรู้สึกเหมือนดวงวิญญาณของตัวเองถูกดึงออกจากร่าง ทั้งร่างกายเย็นยะเยือกราวกับความอบอุ่นในตัวถูกดูดออกไปจนหมด ไม่เพียงเท่านั้น จางเฉียงยังพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นปนความอาฆาต
“เจียงหนิง…ทำไมกลิ่นตัวนายถึงได้หอมขนาดนี้…แล้วนายนั่งทับชายชราคนนั้น ซ้ำยังเอามีดจ่อเขาไว้อีกทำไม รีบวางมีดลงซะเถอะ ไม่งั้นถ้าทางมหา’ลัยรู้เข้า นายคงโดนไล่ออกแน่ๆ” เสียงของเขานุ่มนวลและเบา แต่ก็เต็มไปด้วยความเย็นเยือกอันน่าขนลุก
ผมไม่สามารถม
