เพราะบ้านเช่าของลุงอยู่ในซอยด้านหลัง ผมต้องเดินลัดผ่านตรอกยาวหลายซอยกว่าจะออกไปได้ ในตรอกนั้นแสงไฟสลัว บางจุดไฟถนนเสียจนมืดสนิท บรรยากาศเต็มไปด้วยความวังเวง เสียงฝีเท้าของผมดัง “ตึก...ตึก...ตึก...” สะท้อนก้องอยู่ในตรอก ทำให้รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก แม้ผมจะมีมีดหัวมังกรไว้ป้องกันตัว แต่ก็ยังอดรู้สึกตื่นกลัวไม่ได้ และเมื่อผมเลี้ยวเข้าซอยเล็ก ผมก็เริ่มรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ
มันเหมือนมีคนเดินตามหลังผมมา…
เสียงฝีเท้าของเขาเหมือนสะท้อนจังหวะเดียวกับผม ผมเดิน เขาเดิน ผมหยุด เขาหยุด
ความเย็นวาบที่ต้นคอทำให้ผมหดคออย่างหวาดระแวง ผมไม่กล้าหันกลับไปมอง แต่เอามือวางบนด้ามมีดหัวมังกรพร้อมเผชิญหน้า ผมเดาว่ากลิ่นหอมจาก ‘หกอาหารเซ่นผี’ น่าจะดึงดูดสิ่งสกปรกเหล่านั้นมาแน่ๆ ผมจึงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น หวังว่าจะออกจากตรอกนี้ให้เร็วที่สุด
แต่ในขณะที่ผมกำลังจะพ้นจากตรอกยาว ไฟเหนือหัวกลับกะพริบ “ปริบๆ” สองสามครั้ง
เสียงกะพริบของไฟทำให้ผมที่เครียดอยู่แล้วยิ่งรู้สึกเหมือนเส้นประสาทตึงเครียดกว่าเดิม และทันใดนั้นเอง เสียงประหลาดก็ดังขึ้นจากด้านหลัง เสียงนั้นเบาๆ ลึกลับ และน่าขนลุก
“เสี่ยวเจียง! รอก่อน ลุง
