เอง ลุงอวี๋”
เสียงดังมาจากด้านหลัง ทันทีที่ได้ยิน สีหน้าผมเปลี่ยนไป ร่างกายแข็งทื่ออยู่กับที่
เสียงนั้นฟังดูแปลกประหลาด ไม่ได้เป็นเสียงผู้ชายหรือผู้หญิงอย่างชัดเจน และยังเหมือนมีใครพยายามบีบเสียงพูด ไม่ว่าจะฟังยังไงนั่นก็ไม่ใช่เสียงของลุงอวี๋
ลมเย็นแผ่วผ่านต้นคอ ทำให้ผมรู้สึกเย็นวาบ รู้ทันทีว่ามันคืออะไร
คงเป็นพวกสิ่งสกปรกที่ถูกดึงดูดด้วยกลิ่นจากหกอาหารเซ่นผี และตอนนี้มันกำลังเลียนแบบเสียงลุงอวี๋
ผมไม่พูดตอบกลับ เพียงจับด้ามมีดหัวมังกรแน่น พลางกระชับหิ้วโต๊ะพับแล้วเร่งฝีเท้าวิ่งหนีไปข้างหน้า แต่เพิ่งวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงจากด้านหลังอีกครั้ง
“ฮ่าๆ! อย่าตื่นกลัวไปนัก ลุงเอง คนจริงไม่ใช่ผี! แต่นายนี่รู้เรื่องดีเหมือนกันนะ ที่ไม่รีบหันกลับมา”
เสียงนั้นเหมือนเสียงลุงอวี๋ไม่มีผิด แต่ผมกลับรู้สึกขนลุกยิ่งกว่าเดิม เพราะคำพูดนี้มันเหมือนกับที่ลุงอวี๋พูดตอนส่งถั่วลิสงให้ผมเมื่อกี้ทุกคำไม่ผิดเพี้ยน
ตอนนี้ผมยิ่งมั่นใจว่า พวกนั้นกำลังเลียนแบบเสียงลุงอวี๋ ยิ่งคิดแบบนี้ ผมยิ่งต้องรีบหนี และไม่พูดตอบอะไรกลับไป
ผมหยิบถั่วลิสงทอดในมือขึ้นมาหนึ่งกำ แล้วโปรยลงกับพื้นทันที ก่อนจะเร่งฝีเท้าวิ่
