งต่อไป
“ตึก ตึก ตึก…”
เสียงฝีเท้าของผมดังสะท้อนในตรอกมืด แต่ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงแปลกๆ ดังตามมา
“กรวบๆ…”
เสียงคล้ายกับเสียงเคี้ยวถั่วลิสงเบาๆ ลอยมาจากด้านหลัง
ความรู้สึกเหมือนมีใครก้าวเท้าตามผมอย่างจงใจที่ผมรู้สึกมาตลอดก็พลันหายไป ผมหยุดหายใจชั่วขณะ และตัวเย็นวาบไปทั้งร่าง ตามที่ลุงอวี๋เคยพูดไว้ มันเป็นไปได้จริงๆ ที่จะถูกพวกสิ่งสกปรกรังควาน
ผมสูดหายใจเข้าลึก แล้วเร่งฝีเท้าวิ่งต่อไป
แต่ทันใดนั้น ขณะที่ผมกำลังจะพ้นเขตซอยหลังบ้าน ก็เห็นบางสิ่งอยู่ใต้แสงไฟถนนเบื้องหน้า
เด็กผู้หญิงคนหนึ่งดูเหมือนอายุประมาณแปดถึงเก้าขวบ เธอปล่อยผมยาวสยาย สวมชุดกระโปรงสีขาว ยืนหันหน้าเข้ากำแพงนิ่งๆ
เพราะเธอยืนชิดกำแพงและแสงไฟส่องจากด้านหลัง ผมจึงไม่สามารถมองเห็นได้ชัดว่าเธอมีเงาหรือไม่
เมื่อเห็นแบบนี้ ผมชะลอฝีเท้าลงโดยอัตโนมัติ พร้อมจ้องไปที่เด็กผู้หญิงคนนั้นตาไม่กะพริบ
ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ปกติ
เวลาเกือบสี่ทุ่มครึ่ง นี่มันดึกมากแล้ว ใครจะปล่อยให้ลูกตัวเองมาอยู่ในตรอกมืดๆ แบบนี้
ด้วยประสบการณ์ที่ผมเจอในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา และเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่พวกสิ่งสกปรกเลียนเสียงคน ผมเริ่มคาดเดาในทางที่ไม
